Βόλτες στο διάστημα με τον Χρήστο Φερεντίνο
Θυμόμαστε την προσγέιωση στο ΚΛΙΚ του διαγαλαξιακού παρουσιαστή που έκανε την συνέντευξη του δρόμου επιστήμη! Το κείμενο αναδημοσιεύεται αυτούσιο από το αρχείο.
Τεύχος 116, Δεκέμβριος 1996 Συνέντευξη: Γιάννης Νένες Φωτογραφίες: Καλογιάννης Επιμέλεια: Λάουρα Ντε Νίγκρις Styling: Angel / Grooming: Gabriel (Agence Creative)
Σαν τον Ε.Τ. κι ο Χρήστος Φερεντίνος. Βγαίνει στους δρόμους του «Πλανήτη Αθήνα» και ψάχνει τους φίλους του. Όποιον διαλέξει και τον αγγίξει με το ηλεκτρονικό του δάχτυλο με το κόκινο φωτάκι (λέγε με «κάμερα»), τότε αυτός γίνεται σούπερ σταρ. ‘Η, έστω, το αστέρι της γειτονιάς του, διάσημος για 15 λεπτά. Χρειάζεται να έχεις κάνει πολλές βόλτες στον Γαλαξία με οτοστόπ για να μπορείς να βρίσκεις έτσι εύκολα τα «αστέρια».
Διαβάστε επίσης
Εκεί που το σταρ σύστεμ άρχισε να τρώει τις σάρκες του και να παίζει με ετερόφωτα και διάττοντες, εμφανίστηκε ο Φερεντίνος με το μικρόφωνό του κι έκανε σκόνη όλα τα reality shows. Η τηλεόραση, μόλις μπλόκαρε μεταξύ σικέ μελοδράματος αλά Μπύθουλα και σίριαλ που μαθαίνουμε τη συνέχεια από το τηλέφωνο (άρα, δεν χρειάζεται καν να τα δούμε!), χρειάστηκε νέους σταρ. Φυσικά, τους έψαξε σε λάθος σημεία, και κυρίως με λάθος λαγωνικά. Ο μόνος – κυριολεκτικά – που μπόρεσε να αντέξει τον δρόμο και να ανακαλύψει τις ωραιότερες φάτσες του ήταν ο Χρήστος Φερεντίνος. Ένας φωτεινός αντι σταρ… Ή μήπως ένας πραγματικός σταρ….
Το «Άκου να δεις» και η σαν-συμμαθητής-μας-από-τα-παλιά μουρίτσα του Χρήστου έγιναν τα σημεία που συναντιούνται οι καλύτερες και πιο θετικές γνώμες των πάντων. Από ρέιβερς μέχρι κούριερς κι από τη μαμά μου μέχρι τον Άρη Τερζόπουλο, όλοι έχουν να χαρίσουν για τον Φερεντίνο ένα ζεστό χαμόγελο (εκτός ίσως από το περιοδικό «Σινεμά», στο οποίο ο Χρήστος λέει ότι τον αποκάλεσαν «ζόμπι»…). Και μη νομίζετε ότι υπάρχει το φάντασμα κανενός Άντι Γουόρχολ πίσω από όλο το αλισβερίσι της τηλεόρασης που κάνει ο Χρήστος. Μπα!… Υπάρχει μόνο η ασφάλεια που εμπνέει ο ίδιος σε όλες τις «περιπτώσεις» ή «περιπτωσάρες» που ανακαλύπτει στις γωνιές της πόλης και της υπόλοιπης Ελλάδας, τώρα τελευταία. Το ένστικτό του τον οδηγεί στα μεγαλύτερα αστέρια που περνάνε από δίπλα μας απαρατήρητα. Είναι ο πιο καθησυχαστικός και φιλήσυχος αστρονόμος που έχω γνωρίσει. Και φυσικά, πιστεύει στα UFOS. (Ελπίζω μόνο να μη μου έκανε πλάκα…)
Διαβάστε επίσης
Χ.Φ.: Θα ξεκινήσω μ’ ένα συγκεκριμένο ρεπορτάζ που έκανα για τα UFOS κι έπεσα σε έναν κύριο που τον ρώτησα: «Από ποιον πλανήτη έρχεσαι;» (διότι, όπως ξέρεις, ο καθένας μας έρχεται από έναν δικό του κόσμο), και πραγματικά ο άνθρωπος μου απάντησε «Έρχομαι από τον πλανήτη Τρίπολη»… Ήταν τόσο ωραία αυτή η απάντηση, που απέδειξε ότι υπάρχουν εξωγήινοι, ζουν ανάμεσά μας και μας όμορφαινουν, ίσως, τη ζωή. Ξέρεις… Σταματούσε τον κόσμο, τους χαιρετούσε και τους έλεγε: «Καλημέρα! Γεια σας! Γεια σας! Πώς είστε»…
Γ.Ν.: Εσύ πού και πότε ένιωσες πολύ έντονα ότι είσαι alien;
Όταν προσπάθησα να κάνω ρεπορτάζ, κανονικό, στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση. Προσπαθούσα να κάνω σοβαρό ρεπορτάζ από τότε που ήμουνα στον 9.84 ακόμα, και έβλεπα ότι μου έβγαιναν διάφορα ευτράπελα. Ήταν κάτι τελείως έξω από μένα. Γιατί, ουσιαστικά, αυτό που κατάλαβα για τον εαυτό μου είναι ότι διακωμωδούσα τα πάντα, ακόμα κι εμένα τον ίδιο.
Στην ουσία, δεν διακωμωδείς αλλά συντονίζεσαι με όλους αυτούς τους ανθρώπους, πηγαίνεις με τα νερά τους και τους εκμαιεύεις τρομερά πράγματα.
Ξέρεις, μ’ ενδιαφέρει αυτό το τετριμμένο, που λένε, «το καλό να λέγε ται»· δηλαδή, ότι από όλους τους ανθρώπους και όλες τις καταστάσεις εκμαιεύεις πολύ ωραία πράγματα. Αισθάνομαι, όμως, ότι υπάρχει και μια κυνική ματιά σ’ αυτό. Δηλαδή, είσαι με το χαμόγελο, αλλά πίσω του κρύβεται και μια σκληρότητα.
Πάντως, αν και τους δίνεις λίγο λιγότερο από τα 15 λεπτά δόξας που υποσχέθηκε σε όλους ο Γουόρχολ, μερικοί τα καταφέρνουν και κερδίζουν παραπάνω χρόνο…
Ναι, ναι! Όπως, ας πούμε, ο κύριος Μαλάκης (σ.σ. περίπτωση που μετά από βαρυσήμαντες δηλώσεις στο «Είστε ο κύριος;», επαναλάμβανε με στεντόρεια φωνή: «Κύριος Μαλάκης!»). Τέτοιοι τύποι μένουν περισσότερο. Κι έτσι που το βλέπω τώρα, ο χρόνος στο μέλλον είναι μάλλον δικός τους τελικά.
Εσύ, λοιπόν, που πιάνεις τους «ανώνυμους» και τους χαρίζεις διασημότητα, ζεις και μια παράλληλη δική σου «επωνυμία». Πώς νιώθεις γι’ αυτό;
Νιώθω πολύ ωραία όταν, για παράδειγμα, με σταματάνε στα φανάρια που έχω περάσει με κόκκινο: εκεί που έρχεται με νεύρα ένας τροχονόμος και μόλις με βλέπει σκάει ένα χαμογελάκι και μου λέει: «Ρε, τι ήταν αυτό που έβγαλες τότε; Πού τους βρίσκεις;…» και τέτοια. Είναι κάτι που σε κάνει να επικοινωνείς πιο εύκολα με τους ανθρώπους και να αποφεύγεις πολλές τετριμμένες διαδικασίες που σε κουράζουν.
Αυτό έχει και στο φλερτ τα ίδια αποτελέσματα;
Στο φλερτ δεν έχει τόσο καλά αποτελέσματα…
Α, μπα! Γιατί;
Γιατί, ενώ υπάρχει μεγάλη ευκολία προσέγγισης, υπάρχει και μεγάλη δυσπιστία και φόβος και καχυποψία. Και, παρακαλώ (σ.σ. αρπάζει το μαγνητοφωνάκι και το βάζει στο στόμα του), θα ήθελα μέσα από αυτή τη συνέντευξη να τονίσουμε ότι πρέπει να λυθεί αυτό το πρόβλημα! Χα, χα, χα!
Εσύ όμως – και διόρθωσέ με αν κάνω λάθος – έχεις μια «ειδικότητα», θα μπορούσαμε να πούμε, στα παιδιά και στους πιο ηλικιωμένους.
Αυτό είναι γενικώς αρχή: ζώα, παιδιά και πίσω τους εγώ!
Μπράβο, μπράβο, σωστά! Έχεις μανία και με τα ζωάκια!
Ε, ναι. Ξέρεις, όλοι αυτοί μιλάνε με μεγαλύτερη αφέλεια και αυτοπε ποίθηση για τα πράγματα. Ακόμα και τα ζώα. Και τα παιδιά, όχι όλα βέβαια. Κυρίως κάτι παιδάκια της Τρίτης, Τετάρτης Δημοτικού, και μετά, από δεκαπέντε, δεκαέξι χρονών και πάνω. Από αυτή την ηλικία και μετά, ακούς πολύ ωραία πράγματα. Είναι ο «αέρας» αυτών των παιδιών…
Που θα μπορούσαν και να σε σνομπάρουν όμως…
Μπα, με αυτούς έχω πολύ καλή επαφή γενικώς. Να, προχτές έτυχε να βρίσκομαι στο Περιστέρι, κι ήταν εκεί μια ομάδα οπαδών του Άρη χίλιοι περίπου φίλαθλοι – οπότε φτιάχτηκε ένας ολόκληρος πυρήνας κι έγινε φοβερό πανηγύρι. Θα μου πεις, και τι βγήκε απ’ αυτό; Βγήκε ότι αυτά τα παιδιά μου «μεταφέρανε» όλο το ταξίδι τους. Ότι ζούνε όχι τόσο για την ομάδα, αλλά για το ταξίδι. Από τη Θεσσαλονίκη ώς εδώ, τι κάνουνε, τα τραγούδια που λένε, τις πλάκες, τον χαβαλέ… Αυτό ήταν, λοιπόν, το ενδιαφέρον.
Αυτό είναι γενικώς αρχή: Ζώα, παιδιά και πίσω τους εγώ!
Πώς φτιάχνεται το «Άκου να δεις»;
(Με μυστηριώδες ύφος γευσιγνώστη) Σαν… σαν φαγητό! (Κινήσεις χεριών: «Μαγειρέματα»). Σιγά σιγά….
Με συνταγή, δηλαδή.
Ξέρεις τι; Η συνταγή υπάρχει, τα υλικά δεν έχουμε. Κάθε φορά αλλάζουνε, δεν είναι ίδια. Αυτό το πράγμα θέλει έμπνευση, διάθεση, κι επειδή ο χρόνος είναι περιορισμένος, δεν είναι πάντα εύκολο. Αλλά, βγαίνοντας έξω, μπορείς από έναν άνθρωπο να βρεις κάτι και να ξεκινήσεις. Χρειάζεται να έχεις κάποια ιδέα, δεν γίνεται αλλιώς. Παραδείγματος χάρη, πριν από μερικές ημέρες σ’ ένα σχολείο, ρωτάω ένα παιδάκι: «Τι ενδιαφέρον έμαθες σήμερα;» Και μου λέει: «Έμαθα για τη διάσπαση του ατόμου»… Αυτομάτως, παπ! Ένα γλομπάκι άναψε: η διάσπαση του ατόμου! Γιατί είναι τόσο σημαντικό αυτό για ένα παιδί; Τι γνωρίζει ο κόσμος για τη διάσπαση του ατόμου; Για τη διάσπαση της προσωπικότητας; Για τη διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας;… Και μέσα απ’ αυτό βγήκαν χρήσιμες πληροφορίες, έτσι που όλη η εκπομπή έγινε γύρω από χρήσιμα πράγματα στη ζωή μας. Διότι, ακόμα και τα άχρηστα, κρύβουν κάτι χρήσιμο.
(!…)
Χα, χα, χα, χα!
Ποιο είναι το πιο απρόοπτο πράγμα που έχεις συναντήσει;
Μμμμ, κοίτα να δεις, είναι τόσο πολλά… Καθημερινά σβήνονται από τη μνήμη… Κάθε βράδυ πρέπει να καταχωρώ καινούργια. Το πιο πρόσφατο ήταν αυτό που έγινε τώρα, πριν έρθω στη συνέντευξη, όταν βγήκα στον δρόμο σε μια προσπάθεια αυτοσχεδιασμού, σε ένα τσαλίμ τσαλίμ για να δω τι γίνεται (σ.σ.:!) και συνάντησα τρεις απίθανους τύπους στη σειρά. Και οι τρεις είχαν κοινό σημείο τον τζόγο – τα ζάρια συγκεκριμένα – και μου εξηγούσαν πώς μπορεί κανένας να επιβιώσει μέσω του τζόγου. Για τη γοητεία του ρίσκου και λοιπά.
Αυτό δεν είναι απρόοπτο όμως.
Όχι, δεν είναι.
Εγώ εννοώ να έχεις συναντήσει αρνητική αντίδραση από κάπου.
Ναι… Αρνητική αντίδραση, ε; (Σκέφτεται…)
Είναι καλό που δεν θυμάσαι κάτι σχετικό.
Αρνητικές αντιδράσεις αντιμετωπίζω από πολλούς ανθρώπους, αλλά στο τέλος υποχωρούν και υπάρχει έστω κι ένα μικρό χαμογελάκι όταν φεύγουν. Δημιουργείται έτσι ένας καλός ιονισμός,
Μικρός τι ήθελες να γίνεις;
Μπασκετμπολίστας.
Διάσημος, δηλαδή.
Φανταζόμουνα τον εαυτό μου να πηδάει, να καρφώνει, να ρίχνει… Ενδόμυχα, πάντως, πρέπει να υπήρχε και η διάθεση αναγνώρισης. Ξέρεις, πάντα άλλαζα. Το κακό με μένα είναι ότι δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι στόχοι στη ζωή μου. Να, τώρα που μιλάμε, θυμήθηκα ότι μικρός ήθελα να έχω κι ένα μεγάλο παντοπωλείο…. Ή ένα μεγάλο κατάστημα, που να πηγαινοέρχεται κόσμος και να βγάζω και λεφτά. Το απαραίτητο για μένα μου φαίνεται ότι είναι η συναναστροφή με κόσμο.
Ποιους θαυμάζεις;
Θα σου πω γρήγορα: μ’ αρέσει πολύ ο Ρόου Άτκινσον, ο κωμικός που κάνει τον μίστερ Μπιν.
Αυτός που τον βάζουν στ’ αεροπλάνα.
Ναι, ναι, μπράβο. Τον δείχνουν στ’ αεροπλάνα. Μ’ αρέσει πολύ η κωμωδία χωρίς λόγια. Όπως και ο Μπενίνι. Είναι εξαιρετικός.
Μετά την επιτυχία του «Άκου να δεις», επόμενο ήταν να γίνεις αντί κείμενο διαπραγματεύσεων, να δέχεσαι προτάσεις μεταγραφής και όλα αυτά. Πώς ένιωσες μέσα σ’ ένα τέτοιο κλίμα;
Άβολα, πολύ άβολα. Εκεί ένιωσα λίγο εξωγήινος, είν’ η αλήθεια· από την άλλη, όμως, διασκεδάζεις κιόλας μ’ αυτή την κατάσταση. Να κάθεσαι να συζητάς «επιχειρηματικά» για κάποια πράγματα τα οποία πριν τα θεωρούσες πάρα πολύ απλά και πως δεν είναι δυνατόν να απασχολούν και πάρα πολλούς – γελάς ακόμα και μ’ αυτό.
Μπορείς να ντιλάρεις τον εαυτό σου;
Όχι ιδιαίτερα καλά μάλλον. Αλλά δεν μπορώ να τα δω σοβαρά αυτά τα πράγματα. Ίσως και γι’ αυτό κάνω ακόμα το «Άκου να δεις».
Εκτός απ’ αυτό όμως, έχεις παρουσιάσει και καλλιστεία, έτσι δεν είναι;
Να τα μααας!
Χα, χα, χα!
Δεν παρουσίασα καλλιστεία. Υποτίθεται ότι αναμείχτηκα σε κάποια καλλιστεία για ένα συγκεκριμένο προϊόν. Βέβαια, από την αρχή γνώριζα ότι μάλλον δεν θα μου άρεσε αυτό το πράγμα, πήγα όμως για κάποιους λόγους, κι ενώ προσπάθησα να το διασκεδάσω, τελικά δεν μου βγήκε. Μερικά πράγματα σε παρασύρουν και σε αφομοιώνουν, γι’ αυτό και αποφεύγω όλα αυτά τα σόου και τις ετοιματζίδικες λύσεις. Είναι δύσκολο να βγεις πάνω απ’ αυτά. Το τρακ των ανθρώπων δεν μπορείς να το ανατρέψεις. Γίνεσαι συμμέτοχος σ’ αυτές τις διαδικασίες. Κι όταν το αισθανθείς, νιώθεις και φοβερές τύψεις.
Εσύ στην τηλεόραση τι βλέπεις;
Στην τηλεόραση βλέπω καμιά φορά κλήρωση του Λαϊκού Λαχείου και οτιδήποτε έχει σχέση με μπάσκετ και τέτοια πράγματα. Γενικώς, δεν πολυβλέπω τηλεόραση. Ούτε trash βλέπω. Πολλές φορές την ανοίγω μόνο για να κοιμηθώ ή όταν είμαι με φίλους. Και ΕΤ2 που έχω προσπαθήσει να δω, έτσι που έχει καλά πράγματα και ντοκιμαντέρ, δεν τα έχω καταφέρει. Είμαι συνηθισμένος σε πιο γρήγορους ρυθμούς. Νομίζω, πάντως, ότι το καλύτερο θέαμα είναι ο δρόμος.
Στην τηλεόραση βλέπω καμιά φορά κλήρωση του Λαϊκού Λαχείου…
Με τους παπαράτσι πώς τα πας;
Α, έχουμε πολύ καλή σχέση. Δεν με ψάχνουν ακόμα. Δεν πολυβγαίνω τη νύχτα και…
Γι’ αυτό τα πάτε καλά.
Πάντως, στέκομαι! Χαμογελάω μπροστά στους φακούς!
Και θα δεχόσουν και κάποιο ρόλο στην τηλεόραση ή στον κινηματογράφο;
Έχω παίξει. Στα «Καλά ξεμπερδέματα» της Δήμητρας Παπαδοπούλου. Έκανα ένα δημοσιογράφο, τον εαυτό μου δηλαδή, έναν Φερεντίνο που της έπαιρνε συνέντευξη και τέτοια.
Και σου άρεσε;
Κοίτα να δεις… Κατάλαβα ότι μάλλον δεν έκανα για κάτι τέτοιο, γιατί αυτός ο αυτοσχεδιασμός, το αυθόρμητο, η σκηνοθεσία της στιγμής, που στα σίριαλ δεν υπάρχουν, μου έλειπαν.
Περισσότερο θα σου πήγαινε το stand-up comedy.
Ακριβώς. Αυτό είναι κάτι που μ’ ενδιαφέρει πολύ.
Και στη ζωή σου πώς ζεις;
Τώρα χάλια. Ζω με φοβερό σπιντ. Γενικά, μαζευόμαστε σε σπίτια.
Ένα μπουκάλι γάλα ξέρεις πόσο έχει;
Για το Milko ξέρω, γιατί πίνω πολύ Milko.
Πόσο έχει;
Εεεεε… (σ.σ.: Ναι;) Να σου πω, δεν ξέρω πόσο έχει, γιατί κι αυτό μου το κερνάνε εκεί στη γειτονιά!…
Ποιον δίσκο αγόρασες πρόσφατα;
Τελευταία ακούω πολύ έθνικ. Αφρικάνικα. Μ’ αρέσουν πολύ τα κρουστά. Το πιο τελευταίο που αγόρασα ήταν ένας δίσκος, το «Φαραφίνα».
Μήπως λες το σάουντρακ από το «Σαραφίνα» με την Γούπι Γκόλντμπεργκ;
Δεν νομίζω… Κάτσε να σου πω πώς είναι το εξώφυλλο του CD, μήπως το ξέρεις. Είναι ένας τύπος ράστα απ’ έξω, που παίζει κρουστά.
Άλλο λέω.
Τέλος πάντων, μπορώ να ακούσω από trip-hop μέχρι μαντολινάτες. Εξάλλου, ακούω τόσο πολλά τραγούδια στον δρόμο… Οι άνθρωποι που συναντάω έχουν πολλή διάθεση για τραγούδι. Είναι άπειρες οι μελωδίες που συγκρούονται καθημερινά στ’ αυτιά μου .
Τι ομάδα είσαι;
(Αρπάζει το κασετοφωνάκι και φωνάζει) Είμαι Ολυμπιακός!!!
Διαβάστε επίσης
Πολύ ωραία. Θέλεις να τελειώσουμε μ’ αυτό; Καλό είναι για φινάλε.
Να τελειώσουμε με το μαγικό φίλτρο.
Ποιο είναι το μαγικό φίλτρο;
Αυτό που έχω πέσει μέσα από μικρός, όπως ο Οβελίξ. Το μαγικό φίλτρο στη μαρμίτα.
