Η Πόλη Unplugged: Δράκοι στην Κοτζιά και ελληνικοί καβγάδες για ιδεογράμματα

Η εκδήλωση της Κινεζικής Πρωτοχρονιάς στην Αθήνα έλαβε χώρα στην πλατεία Κοτζιά στις 11 Φεβρουαρίου και φυσικά πήγα γιατί δεν τα χάνω κάτι τέτοια. Αν είναι να ξεχυθούν δράκοι στο κέντρο της πόλης, να ανάψουν κόκκινα φαναράκια μπροστά από το Δημαρχείο και να μυρίσει η πλατεία dumplings αντί για καμένο καφέ από το διπλανό take away, εγώ θα είμαι εκεί. Με κασκόλ, κινητό στο χέρι και την περιέργεια τεντωμένη σαν χορδή.

Η Κοτζιά είναι από εκείνες τις πλατείες που τις έχεις συνδέσει με διαδηλώσεις, περιστέρια και ραντεβού «μπροστά από το Δημαρχείο». Και ξαφνικά, μπαμ: κόκκινο παντού. Κόκκινα φαναράκια να αιωρούνται, χρυσές λεπτομέρειες, ένας δράκος που ετοιμαζόταν να ξεδιπλωθεί σαν τεράστιο μεταξωτό φίδι. Έχει μια ιδιαίτερη γοητεία να βλέπεις μια από τις πιο κλασικά ελληνικές πλατείες να ντύνεται με σύμβολα μιας άλλης, πανάρχαιας κουλτούρας. Είναι σαν να συναντιούνται δύο παλιοί πολιτισμοί για καφέ στο κέντρο.

Η Κινεζική Πρωτοχρονιά ή αλλιώς Γιορτή της Άνοιξης είναι η μεγαλύτερη γιορτή για τους Κινέζους σε όλο τον κόσμο. Είναι η στιγμή που οι οικογένειες μαζεύονται, ταξιδεύουν ακόμα και χιλιάδες χιλιόμετρα για να φάνε όλοι μαζί στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, να τιμήσουν τους προγόνους τους και να ευχηθούν καλοτυχία για τη νέα χρονιά. Κυριαρχεί το κόκκινο (χρώμα τύχης και χαράς), τα δώρα, τα πυροτεχνήματα που σύμφωνα με την παράδοση διώχνουν τα κακά πνεύματα, και φυσικά οι χοροί του δράκου και του λιονταριού που φέρνουν ευημερία.

Στην Κοτζιά, όλα αυτά μεταφράστηκαν σε μια γιορτή ανοιχτή για όλους. Στη σκηνή που είχε στηθεί για την περίσταση, είδα παραδοσιακούς χορούς με εντυπωσιακές φορεσιές, μεταξωτά που γυάλιζαν στον χειμωνιάτικο ήλιο και κινήσεις συγχρονισμένες με μια χάρη που σε έκανε να νιώθεις άχαρος μόνο που κοιτούσες. Ο δράκος πέρασε κυματιστός μπροστά από το κοινό, με παιδιά να τσιρίζουν από ενθουσιασμό και τα κινητά να έχουν πάρει φωτιά .

Περιηγήθηκα στα περίπτερα που είχαν στηθεί στην πλατεία. Στο ένα, τράβηξα χαρτάκι τύχης. Στο άλλο, δοκίμασα κινεζικό street food, dumplings και noodles. Χάζεψα DIY πραγματάκια, μικρά χειροποίητα διακοσμητικά, κόκκινους κόμπους για καλή τύχη και χαρτάκια με ευχές. Η καλή τύχη για τους Κινέζους είναι σοβαρό πράγμα.

Μετά στάθηκα στην ουρά για να μου γράψει ένας γλυκύτατος κύριος το όνομά μου στα κινεζικά πάνω σε χαρτί. Σ’ αυτό το περίπτερο γινόταν ο κακός χαμός. Σταματούσε μέχρι και ο παππούς συνταξιούχος που έτυχε να περνάει από την Κοτζιά, είδε και μπήκε για να γράψει κι αυτός το όνομά του στα κινεζικά. Σας μιλώ ειλικρινά, η ουρά είχε τα πάντα όλα από ηλικίες, είχε φοιτητές, οικογένειες με καρότσια, κυρίες με γούνες και παππούδες που δεν είχαν ιδέα τι ακριβώς συμβαίνει αλλά ήθελαν να δούνε το όνομα τους γραμμένο με ιδεογράμματα.

Κάποια στιγμή, επειδή μερικοί έπαιρναν τη σειρά άλλων, δημιουργήθηκε ένταση και άρχισαν οι τσακωμοί. Θέλω να πω, καταφέραμε να τσακωθούμε οι Έλληνες και για το ποιος θα γράψει πρώτος το όνομά του στα κινεζικά. Πράγμα που το βρήκα εξαιρετικά αστείο, να ξεκινάει ελληνικός τσακωμός στην χαρούμενη Κινεζική Πρωτοχρονιά. Ένα μικρό δράμα σε κόκκινο φόντο.

Πάντως, ο γλυκύτατος κύριος που έγραφε τα ονόματα παρέμεινε γλυκός και ψύχραιμος. Παρόλο που όλοι βιάζονταν και σπρώχνονταν, καθόταν και έγραφε με τέμπο αργό, σαν Βουδιστής μοναχός. Βουτούσε το πινέλο στο μελάνι, σχημάτιζε τις γραμμές με απόλυτη συγκέντρωση, σαν να μην υπήρχε γύρω του ένταση. Τον κοιτούσα και σκεφτόμουν ότι ο λαός αυτός έχει το χάρισμα να παραμένει ήρεμος και χαμογελαστός πάντα, ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω του. Και όντως, όσοι ήταν στα περίπτερα χαμογελούσαν ασταμάτητα, εξηγούσαν, βοηθούσαν, ευχαριστούσαν: «Αγαπάμε την Ελλάδα, αγαπάμε τους Έλληνες», άκουσα να λένε ξανά και ξανά. Και δεν το έλεγαν τυπικά, το έλεγαν με εκείνο το βλέμμα που σε κάνει να νιώθεις ότι το εννοούν.

Κάποια στιγμή πήγα προς τα παρασκήνια, εκεί που ήταν οι χορευτές. Ανάμεσα σε στολές, φτερά και πινέλα για μακιγιάζ, μίλησα με την Κατερίνα Γου που είχε αναλάβει την παρουσίαση της εκδήλωσης: ”θέλουμε να μοιραστούμε μαζί με τους Έλληνες φίλους μας τη χαρά της Κινεζικής Πρωτοχρονιάς. Θέλουμε να μοιραστούμε την κουλτούρα μας, να μάθουν παραπάνω τον πολιτισμό μας, την ιστορία, τα τραγούδια, τα φαγητά μας. Την Κινεζική γλώσσα”, μου λέει. Φέτος είναι το έτος του Αλόγου που συμβολίζει επιτυχία, ταχύτητα, δύναμη, ζωντάνια. Και καλή τύχη, εννοείται! Η Κατερίνα εύχεται αυτή η χρονιά να φέρει στον κόσμο ειρήνη, αγάπη και υγεία.

«Εμείς κι εσείς έχουμε τους αρχαιότερους πολιτισμούς!», μου φώναξε μια κυρία που είχε έρθει να δει την κόρη της να χορεύει στη σκηνή.

Έχουμε τους αρχαιότερους πολιτισμούς που τώρα σμίγουν μέσα σ’ ένα σύγχρονο αστικό τοπίο, σκέφτηκα. Δύο ιστορίες χιλιάδων ετών, που συναντιούνται στην Κοτζιά του 2026, ανάμεσα σε τρόλεϊ και πατίνια.

Και κάπως έτσι, εκεί που χαζεύεις έναν δράκο να περνάει μπροστά από το Δημαρχείο, συνειδητοποιείς ότι η Αθήνα αλλάζει. Γίνεται πιο πολύχρωμη, πιο πολυπολιτισμική. Όχι θεωρητικά, αλλά πρακτικά, με γεύσεις, ήχους, με πρόσωπα. Με ένα χαρτάκι τύχης στην τσέπη και το όνομά σου γραμμένο σε ιδεογράμματα.

Τα όμορφα πράγματα έχουν αντιθέσεις, έτσι δεν λένε; Κόκκινα φαναράκια πάνω από μια γκρίζα πλατεία. Έλληνες που τσακώνονται για τη σειρά, δίπλα σε Κινέζους που χαμογελούν ατάραχοι και επαναλαμβάνουν πόσο μας αγαπούν. Αρχαίοι πολιτισμοί που ανταλλάσσουν ευχές για καλή χρονιά μέσα σε μια πόλη που παλεύει καθημερινά με το παρόν της.

Έφυγα από την Κοτζιά με το διακοσμητικό χαρτί προσεκτικά διπλωμένο στην τσάντα μου και με μια αίσθηση ότι, τελικά, αυτές οι μικρές γιορτές είναι που μας θυμίζουν ότι η πόλη δεν είναι μόνο μπετόν και φανάρια. Είναι άνθρωποι που κουβαλούν τις παραδόσεις τους, τις απλώνουν στο κέντρο και λένε «ελάτε να γιορτάσουμε μαζί». Και εμείς, φυσικά, πάμε. Ακόμα κι αν χρειαστεί να τσακωθούμε λίγο για τη σειρά.