Η Πόλη Unplugged: Στο Craft Riot στην Τεχνόπολη, η πόλη φοράει το δημιουργικό της χάος

Πήγα στο Craft Riot Festival γιατί εκεί έξω υπάρχει ένα τεράστιο, ανεξάρτητο σύμπαν δημιουργών, πολύ συναρπαστικό αλλά και χαοτικό, ειδικά αν προσπαθήσεις να το χαρτογραφήσεις μόνος σου. Instagram, μικρά εργαστήρια, pop-up markets που κρατάνε ένα απόγευμα και εξαφανίζονται. Κάπου εκεί χάνεσαι. Οπότε ένα φεστιβάλ που τους ενώνει για λίγες μέρες σε έναν κοινό χώρο, λειτουργεί σαν πυξίδα. Σου δίνει την ευκαιρία να δεις πολλά, διαφορετικά, αντικρουόμενα και ζωντανά πράγματα με μια βόλτα.

Το Craft Riot Festival στην Τεχνόπολη είναι ακριβώς αυτό. Μια συμπύκνωση της ανεξάρτητης δημιουργικής σκηνής, χωρίς φίλτρα και χωρίς επιτήδευση. Εδώ και αρκετά χρόνια, πια δεν το λες και καινούργιο, έχει καθιερωθεί ως σημείο συνάντησης για γραφίστες, εικονογράφους, αρχιτέκτονες, designers, καλλιτέχνες, makers και ανθρώπους που δεν χωράνε εύκολα σε μία ταμπέλα αλλά δεν μπορούν ούτε να την έχουν ενίοτε. Φέτος, δεκάδες συμμετοχές έστησαν τους πάγκους τους στο Μηχανουργείο της Τεχνόπολης, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που έμοιαζε περισσότερο με ζωντανό οργανισμό παρά με έκθεση.

Εδώ, δεν έρχεσαι μόνο για να χαζέψεις, έρχεσαι για να ακούσεις ιστορίες, να πιάσεις αντικείμενα, να μιλήσεις με ανθρώπους που έχουν επενδύσει χρόνο, ιδρώτα και ταυτότητα σε ό,τι φτιάχνουν.

Δημιουργία χωρίς manual

Οι δημιουργοί του Craft Riot δεν δουλεύουν όλοι με τον ίδιο τρόπο, ούτε μοιράζονται κοινή αισθητική. Τους ενώνει όμως μια ανάγκη να πουν κάτι για τον κόσμο γύρω τους. Η θεματολογία τους κουβαλά ξεκάθαρα τα στοιχεία της εποχής. Φεμινιστικές αναφορές, αντιρατσιστικό πνεύμα, πολιτική ορατότητα, ποπ εικόνες που συνομιλούν με memes, street φιλοσοφία, χιούμορ που ακροβατεί ανάμεσα στο ειρωνικό και το τρυφερό. Είναι λίγο φασαίικο, λίγο προκλητικό, αλλά ποτέ κενό.

Βλέπεις έργα που μιλάνε για το σώμα, την ταυτότητα, την καθημερινή βία, την ψυχική κόπωση, αλλά και για τη χαρά, το παιχνίδι, την ανάγκη να ανήκεις κάπου. Είναι τέχνη που δεν φοβάται να γίνει χρηστική, να τυπωθεί σε μπλούζες και τσάντες, να κολλήσει σε τοίχους, να μπει σε ένα τετράδιο ή σε ένα αντικείμενο κουζίνας ή ακόμα και πάνω σ’ ένα ταπεινό αυτοκόλλητο.

Από πάγκο σε πάγκο, από ιστορία σε ιστορία

Κάπου ανάμεσα στο πλήθος, εκεί που χαζεύω σχέδια, ένα χέρι απλώνεται και μου δίνει ένα χαρτί με μια ζωγραφιά. Είναι ο Αλέξανδρος Θωμάς, γραφίστας. Τα σχέδιά του αντλούν έμπνευση από b-movies, σουρεαλισμό, τρόμο και επιστημονική φαντασία. Δεν τα πουλάει. Τα ανταλλάσσει, τα χαρίζει, τα αφήνει να κυκλοφορούν.

Το alter ego του είναι μια λαστιχένια μάσκα, απ’ αυτές που φοράνε στα θρίλερ που ξέρεις ότι θα καταλήξουν σε σπλατεριά. Αυτή η μάσκα του δίνει την ιδέα και μετά εκείνος την υλοποιεί.

Λίγο πιο πέρα συναντώ τη Δέσποινα Καρτέρη. Τα σχέδιά της είναι πειραματικά, χωρίς αυστηρό concept. Δεν έχει μια συγκεκριμένη φιλοσοφία, σχεδιάζει ό,τι την εμπνέει κάθε φορά. Θέλει το σχέδιο της πάνω του να έχει χάος. Και πράγματι, αυτό το χάος λειτουργεί σαν ειλικρίνεια. Δεν προσπαθεί να είναι εύπεπτο, απλώς αληθινό.

Ο Δημήτρης Κύρου αγαπά την αστρονομία, τις βραδινές υπαρξιακές ανησυχίες και τις ατέρμονες συζητήσεις περί τεχνητής νοημοσύνης και αυτό τον οδήγησε στη γέννηση του φιλοσοφικού κόμικ οι «Διάττοντες Αστέρες» που εξερευνούν το μυστήριο της ζωής και προβληματίζονται γύρω από το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Μπύρα, αλλά αλλιώς

Περπατώντας ανάμεσα σε πάγκους, το μάτι μου πέφτει πάνω σε μπύρες με ετικέτες που μοιάζουν περισσότερο με art prints. Ο Χρήστος Δασκαλόπουλος δεν έχει μικροζυθοποιία. Έχει όμως εμμονή με τη μπύρα. Χρησιμοποιεί εξοπλισμό άλλων για να υλοποιήσει τις συνταγές του, πειραματίζεται με χαμηλό αλκοόλ και ιδανικά με μη αλκοολούχες εκδοχές. Για εκείνον, η γεύση είναι πεδίο δημιουργίας. Έχει φτιάξει τρεις μπύρες, εκ των οποίων οι δύο έχουν στη συνταγή χαμομήλι και λουίζα, και η άλλη  φυστικοβούτυρο. Ο πάγκος του είναι η απόδειξη ότι το Craft Riot δεν περιορίζεται στο «τι κρεμάμε στον τοίχο».

Λέξεις παντού

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που παρατήρησα στη βόλτα μου είναι η εμμονή με τις λέξεις. Φράσεις, μότο, μικρές σκέψεις και συνθήματα βρίσκονται παντού. Σε ημερολόγια, σε κάλτσες, σε posters, σε μπλουζάκια. Είναι μια λεξιλογική μόδα που λειτουργεί σαν προσωπική υπογραφή. Οι δημιουργοί δεν αρκούνται στο αντικείμενο, θέλουν να αφήσουν και ένα ίχνος σκέψης. Να σου πουν πώς βλέπουν τον κόσμο, με χιούμορ ή με θυμό, με ποίηση ή με ωμότητα, με μια μικρή ιστορία που μοιάζει με ένα new age χάικου.

Το Craft Riot Festival δεν είναι απλώς ένα event. Είναι ένας χώρος όπου γεννιούνται ιδέες, συνεργασίες και νέα πρότζεκτ. Ένας τόπος ανακάλυψης για το κοινό, αλλά και ένας καθρέφτης για τη σύγχρονη δημιουργική σκηνή της πόλης. Εδώ βλέπεις πού πάει η αισθητική των νέων ανεξάρτητων δημιουργών, τι τους απασχολεί και τι τους καίει.

Και φεύγεις με την αίσθηση ότι η πόλη, έστω για λίγο, έγινε πιο ανοιχτή, πιο θαρραλέα και λίγο πιο θορυβώδης. Με την καλή έννοια.

ΥΓ. Και το δικό μου μικρό απόκτημα. Γιατί από ένα τέτοιο φεστιβάλ δεν φεύγεις με άδεια χέρια.