Η Πόλη Unplugged: Συμβουλές για ερωτευμένους από το ΚΑΠΗ της γειτονιάς μου
Τι έχει να πει η τρίτη ηλικία για τον έρωτα; Ήμουν περίεργη να μάθω.
Ενόψει Αγίου Βαλεντίνου, σκέφτηκα ότι αν υπάρχει κάπου σοφία για τον έρωτα, αυτή θα κάθεται σε μια καρέκλα ΚΑΠΗ. Και πήγα χωρίς να ξέρω τι θα βρω. Δεν ήξερα καν αν θα μου μιλήσουν.
Με υποδέχτηκαν με μια μίξη δυσπιστίας και ενθουσιασμού. Κάτι μεταξύ «ποια είσαι εσύ;» και «χαιρόμαστε που σε βλέπουμε».
Μου φέρνουν καρέκλα. Με κοιτάζουν σαν να είμαι εγώ το θέμα της ημέρας. Μέχρι που αρχίζω να ρωτάω για τον έρωτα. Εκεί ξεκινάει το χάος.
Πρώτη πιάνει το νήμα η Μαρία, 70 ετών. Μιλάει ήρεμα, με φωνή που δεν σηκώνει αντιρρήσεις.
«Στην αγάπη το πιο σοβαρό είναι ο ένας να σέβεται τον άλλο. Σεβασμός. Θαυμασμός. Κατανόηση».
Τα λέει σαν τρίπτυχο. Σαν εικόνισμα.
Αν είχατε μπροστά σας τον πρώτο σας έρωτα, τι θα του λέγατε;, τη ρωτάω.
«Ο πρώτος μου έρωτας είναι εδώ. Σαράντα έξι χρόνια είμαστε μαζί».
Ωραία ξεκινήσαμε, λέω από μέσα μου, με αποκαλύψεις.
Ο Γιώργος, ο μεγάλος έρωτας της Μαρίας, κάθεται δίπλα της. Είναι 65 χρονών.
«Πρέπει να υπάρχει μεγάλη υπομονή», αναφέρει. Χαμογελάνε ο ένας στον άλλο συνέχεια.
Γνωρίστηκαν στο Παγκράτι. Εκείνη είχε μαγαζί. Ήταν χρόνια φίλοι πριν γίνουν ζευγάρι.
«Τον έρωτα τον έχουμε ξεχάσει», ακούγεται μια φωνή από παραδίπλα. Ο κύριος Λευτέρης, 80 ετών, πετάει τη φράση σαν διάγνωση.
«Επειδή είσαι νέα, γλέντα το όσο μπορείς. Από τα πρώτα -ήντα αλλάζουν τα πράγματα», με συμβουλεύει ο Στέλιος, 86. Το λέει με τέτοια σοβαρότητα που σχεδόν θέλω να βγάλω τετράδιο.
«Εμείς πιστεύουμε στον Άγιο Υάκινθο, τον χριστιανικό άγιο των ερωτευμένων. Ψάξε να τον βρεις», επανέρχεται ο Λευτέρης.
Και τι λέει αυτός ο άγιος; τους ρωτάω.
«Λεπτομέρειες δεν ξέρουμε».
Αυτό μου μοιάζει με ένα ερωτικό «Πίστευε και μη ερεύνα». Και στη συγκεκριμένη εκδοχή του, μου αρέσει. Έτσι είναι ο έρωτας, δεν τον ερευνάς, απλώς τον ακολουθείς.
«Εγώ στον έρωτα δεν πίστεψα ποτέ. Στον Άγιο Βαλεντίνο ποτέ δεν έδωσα βάση. Δεν γιορτάζω τον έρωτα με Βαλεντίνο», λέει ο Σεραφείμ, 79 ετών, και σταυρώνει τα χέρια σαν να κλείνει τη συζήτηση.
«Γλέντα το όσο μπορείς», επιμένει ο Στέλιος. «Εμείς στην εποχή μας τα κάναμε όλα. Πιο καλές εποχές. Και οι γυναίκες ήταν πιο ήρεμες».
Τι να κάνουμε κύριε Στέλιο; Δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις, πιάτα, πλυντήρια, δραστηριότητες.. Τα παίζουμε κι εμείς.
Ο Βασίλης, 76, παίρνει τον λόγο με ύφος επιτροπής: «Το να ερωτεύεσαι είναι καλό, αρκεί να μην είναι τυφλός ο έρωτας. Πρέπει να κοιτάξει κανείς το ποιόν της γυναίκας που θα πάρει».
Η γυναίκα τι να κοιτάξει κύριε Βασίλη;
«Να κοιτάξει αν ο άντρας μπορεί να της προσφέρει βοήθεια. Αν είναι καιροσκόπος ή όχι. Αν ενδιαφέρεται για την προίκα της. Υπάρχουν πράγματα που εσείς οι νέοι θα τα ψάξετε και θα δείτε τι είναι καλό και τι όχι».
Είχα καιρό να ακούσω τη λέξη προίκα, ας ξεκινήσουμε απ’ αυτό.
«Το θέμα είναι να αγαπάς, όχι να ερωτεύεσαι», συνεχίζει την κουβέντα ο Σεραφείμ.
«Ναι, αλλά πρώτα ερωτεύεσαι και μετά αγαπάς», παρεμβαίνει ο Στέλιος.
«Εγώ δεν έχω ερωτευτεί», δηλώνει ο Σεραφείμ.
«Έχεις ερωτευτεί και δεν το έχεις καταλάβει», απαντά ο Στέλιος.
Για λίγα δευτερόλεπτα νιώθω ότι βλέπω τους δύο γέρους του Muppet Show να τσακώνονται από το θεωρείο. Εγώ, πάντως, είμαι με τον κύριο Στέλιο. Τα λέει ωραία.
«Αν ερωτεύεσαι και προχωράς τη σχέση με τον έρωτα, μετά χωρίζεις», συνεχίζει ο Σεραφείμ.
Αυτός την έχει πάθει σίγουρα. Έχει ερωτευτεί και προσπαθεί να το ξεχάσει. Ακόμα.
«Ο έρωτας έχει πόθο, η αγάπη έχει εξιδανίκευση», συμπληρώνει ο Βασίλης.
Άρα να μην του δίνουμε πολλή σημασία; ρωτάω.
«Όχι!» δηλώνει ρητά ο Σεραφείμ.
Παραδίπλα, δύο κύριοι με φωνάζουν και αλλάζω τραπέζι. Πάω από τη μια παρέα στην άλλη, σαν speed dating με την τρίτη ηλικία.
Πόσο χρονών είστε εσείς; ρωτάω.
«Εγώ είμαι μικρούλης. Τώρα θα γνωρίσω τον έρωτα εγώ», λέει ο Παύλος, 76 ετών, με βλέμμα που δεν αστειεύεται.
«Η συμβουλή μου στους νέους είναι να αφήσουν το τηλέφωνο! Εμείς βγαίναμε, λίγο μίνι βλέπαμε, ευχαριστιόμασταν. Τώρα παίρνουν το τηλέφωνο και δεν μ’ αρέσει αυτό και δεν μ’ αρέσει το άλλο… Κάτσε βρε παιδί. Η έλξη δεν γίνεται με το τηλέφωνο».
Ο Παύλος μίλησε, αφήστε τα τηλέφωνα κάτω τώρα.
«Όταν μπαίνεις στο λεωφορείο και βλέπεις μια κοπέλα, άμα κρατάς το κινητό πώς θα τη δεις; Εμείς τότε κάναμε πάρτι. Εκεί γνωριζόμασταν» προσθέτει και ο Λουκάς, ετών 76.
Εμείς δεν έχουμε λεφτά να βγούμε και πολύ, κύριε Λουκά. Μένουμε σπίτι για οικονομία.
Ο Βασίλης με στέλνει μέσα, «να ακούσεις και τους άλλους» μου λέει.
Τώρα κάθομαι με μια άλλη παρέα ανδρών. Από δίπλα μια παρέα γυναικών με κοιτάει και σνομπάρει.
«Τι συμβουλή θα δίνατε στους νεότερους για τον έρωτα;» τους ρωτάω.
«Είναι το ωραιότερο πράγμα» λέει ο Σπύρος, 86.
«Ο παράνομος ή ο νόμιμος;» επεμβαίνει από δίπλα ο Κώστας, 90 ετών.
«Δύο άνθρωποι σμίγουν για να δημιουργήσουν οικογένεια», συνεχίζει ο Σπύρος. «Και πάνω σε αυτήν δημιουργείται το δέντρο της κοινωνίας και της πατρίδας μας».
Πίνω μια γουλιά καφέ για να μην ανοίξω προοδευτικές συζητήσεις.
«Οι νέοι σήμερα δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα οικονομικά», πετάγεται ο Ιωάννης. «Παλιά έπαιρνε ο ένας έναν μισθό, ο άλλος έναν μισθό, ένα δανειάκι και οι δύο, έφτιαχναν ένα καλυβάκι και παντρεύονταν».
«Ο έρωτας φθείρεται από το οικονομικό;» ρωτάω.
«Βεβαίως!» απαντούν όλοι μαζί. Χορωδία.
«Εσύ σαν νέο κορίτσι δεν το βλέπεις αυτό;» με ρωτά ο Σπύρος.
Μόνο και μόνο που με είπε νέο κορίτσι, του συγχωρώ το πατρίς-θρησκεία-οικογένεια.
Ο Κώστας όμως με δικαιώνει: «Έτσι όπως τα περιγράφεις Σπύρο, δεν είναι έρωτας».
Του δίνω το μικρόφωνο γιατί εδώ διαισθάνομαι ότι υπάρχει love story.
Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω, τι θα κάνατε; ρωτάω.
«Θα παντρευόμουν την ίδια γυναίκα», λέει ο Κώστας.
«Είμαι δέκα χρόνια χήρος. Μου λένε να σχετιστείς με κάποια. Δεν μπορώ. Στη θέση της γυναίκας μου δεν βάζω άλλη».
Και βουρκώνει.
Και βουρκώνει κι άλλο.
Και βουρκώνω κι εγώ.
Και βουρκώνουν όλοι.
«Εδώ μέσα, στο ΚΑΠΗ, έχουν γεννηθεί έρωτες;» ρωτάω. Κάπου εδώ έπρεπε να μπει το comic relief.
Οι γυναίκες από τη διπλανή παρέα χαμογελάνε όλο νόημα, αλλά δεν θέλουν να μιλήσουν.
«Τι λέτε; Δεν ακούω..» ρωτάει μια κυρία με βαρηκοΐα.
«Τίποτα Πολυξένη, κάτι για έρωτες» της φωνάζουν όλες στο αφτί.
Σηκώνομαι να φύγω, έχει σερβιριστεί και ο καφές τους, μπαίνω ξανά στο χωροχρόνο μου.
Και αν με ρωτήσετε τί κράτησα από το ΚΑΠΗ της γειτονιάς μου για τους έρωτες, είναι μάλλον αυτό: κοιτάξτε τους στα μάτια, όχι στην οθόνη.
Αλλά κυρίως αυτό κράτησα: Γλεντήστε το. Η ζωή είναι μικρή. Και φεύγει γρήγορα, όπως ο έρωτας.
