Η Πόλη Unplugged: Βρήκαμε το «Heated Rivalry» στον Ελαιώνα (σχεδόν)

Εσύ ήξερες ότι στον Ελαιώνα υπάρχει από το 2012 το μοναδικό, κλειστό παγοδρόμιο στην Ελλάδα; Εγώ τώρα το έμαθα. Και συνειδητοποίησα μόλις έφτασα ότι εκεί θα βρεις έναν πλήρως οργανωμένο αθλητικό χώρο που μπορεί να φιλοξενήσει τα τρία αθλήματα του πάγου, δηλαδή το χόκεϊ στον πάγο, το καλλιτεχνικό πατινάζ και το κέρλινγκ.

Από την είσοδο κιόλας αρχίζεις να ακούς τις λεπίδες πάνω στον πάγο, το puck που σκάει στα προστατευτικά, τις φωνές, οι οδηγίες αλλά και τα πολλά γέλια. Δεν είναι σκηνικό εξωτερικού, είναι Αθήνα και είναι αληθινό.

Εδώ, το χόκεϊ στον πάγο δεν είναι viral, είναι όμως οργανωμένο. Το Ice Hockey Greece λειτουργεί σαν βασικός κορμός της κοινότητας: συντονίζει ομάδες, πρωταθλήματα, τμήματα ανάπτυξης, κρατάει το άθλημα ζωντανό σε μια χώρα που κάθε χειμώνα τραγουδάει «δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, κρύο δεν έκανε ποτέ». Εκεί μέσα, πάντως, στο παγοδρόμιο Ice ‘n Skate στον Ελαιώνα, κάνει πολύ κρύο και πρέπει να πας με το πιο χοντρό μπουφάν σου.

Ας ξεκινήσουμε από το βασικό, ότι δεν είμαστε και ιδιαίτερα εξοικειωμένοι με τα αθλήματα του πάγου, αν και όλο και περισσότεροι πλέον αρχίζουν να τα ανακαλύπτουν. Ειδικά τώρα με τη σειρά Heated Rivarly και το χαμό που έχει κάνει, είναι περισσότερες οι πιθανότητες να το ψάξουμε και να βρούμε ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια μικρή, αλλά πολύ οργανωμένη κοινότητα χόκεϊ που προσπαθεί να μεγαλώσει μέσα σε αντίξοες συνθήκες.

Ο Γιώργος Καλύβας μου εξηγεί ότι τα τελευταία τρία χρόνια έχει δημιουργηθεί μια ερασιτεχνική λίγκα από τον αδελφό του, Δημήτρη Καλύβα. Ξεκίνησε με τέσσερις ομάδες, το δεύτερο χρόνο προστέθηκε ακόμα μία και πλέον έχουμε τους Τιτάνες, τους Κύκλωπες, τους Κένταυρους, τους Μινώταυρους και τους Ίκαρους. Έχουν πάρει ονόματα της μυθολογίας, κάτι που βρήκα πολύ ταιριαστό με την εμφάνιση των παικτών. Με τις υπερμεγέθεις στολές τους, τις οποίες κουβαλάνε σε τεράστια σακ βουαγιάζ, όντως μοιάζουν με κάτι μυθικό που ήρθε από το υπερπέραν.

Ο σχεδιασμός των εμφανίσεων της λίγκας έχει γίνει από καλλιτέχνες. Ο Ιάσονας Παχός σχεδίασε το logo της φανέλας των Κυκλώπων, Ο Ηλίας Καφούρος των Κενταύρων, ο Ανδρέας Κιντονής των Τιτάνων και ο Βαγγέλης Μακρής των Μινωταύρων.  Και κάπου εδώ καταλαβαίνεις ότι δεν μιλάμε απλώς για άθλημα, αλλά για μια ολόκληρη αισθητική και κουλτούρα που χτίζεται βήμα-βήμα και προσπαθεί να βρει τη θέση της στη χώρα μας.

Ο Γιώργος Καλύβας γεννήθηκε στον Καναδά και ήρθε στην Ελλάδα το 1989. Μου λέει ότι το μεγάλο πρόβλημα όσων ασχολούνται με το άθλημα είναι ότι δεν υπάρχει μεγάλο παγοδρόμιο, ολυμπιακών διαστάσεων, εκτός απ’ αυτό στον Ελαιώνα. Και παρά το γεγονός ότι όλο και περισσότερα παιδιά και έφηβοι θέλουν να το δοκιμάσουν, χρειάζεται να γίνει περισσότερο γνωστό για να έχει όσα χρειάζεται ένα άθλημα για να ανθίσει.

Ο Γιώργος Καλύβας πιστεύει ότι ο Έλληνας είναι γεννημένος για το χόκεϊ στον πάγο, απλώς δεν το ξέρει: «Ταιριάζει πολύ στην ιδιοσυγκρασία του γιατί είναι γρήγορο, δυναμικό, θέλει μυαλό και τεχνική», αναφέρει. Πρέπει να είσαι πολυμήχανος σαν τον Οδυσσέα και αεικίνητος σαν τον θεό Ερμή, δηλαδή. Μα, πόσο ταιριάζει πια η ελληνική μυθολογία σ’ αυτό το σπορ;

Κάθε Δευτέρα γίνονται στον Ελαιώνα δύο αγώνες κι εγώ ετοιμάζομαι να δω τους Ίκαρους και τους Κενταύρους να κονταροχτυπιούνται μέσα στο παγωμένο τερέν. Πριν τον αγώνα, όμως, μπαίνω στα αποδυτήρια να βρω τους παίκτες και ζαλίζομαι γιατί εκείνη την ώρα ντύνονται. Πάω να βγω και με κρατάνε μέσα, «έχουμε συνηθίσει», μου λένε.

«Είμαι η Λίλα από το ΚΛΙΚ, το περιοδικό από τα 90s, εσύ αποκλείεται να το θυμάσαι», λέω σ’ έναν πιτσιρικά.
«Εγώ το θυμάμαι», ακούγεται μια φωνή από την άλλη. Ο Σπύρος Βατικιώτης βρέθηκε στο άθλημα από μικρός που πήγαινε για πατινάζ σ’ ένα παγοδρόμιο στο Πολύδροσο, αλλά όπως οι περισσότεροι από κάποια στιγμή και μετά δεν έβρισκε χώρο να παίξει. Σε κάποιον που θεωρεί το άθλημα ξένο για τον Έλληνα θα του έλεγε ότι πάντα υπήρχε χόκεϊ στην Ελλάδα, από μετανάστες, και ότι θα πρέπει να έρθει να το δοκιμάσει.

«Έχεις δει το Heated Rivarly;», τον ρωτάω.
«Κάτι έχω ακούσει».
«Πώς θα ήταν ένα Heated Rivarly αλά ελληνικά;»
«Σίγουρα θα είχε δράμα με τον χώρο που δεν έχουμε. Είναι πολύ μεγάλο δράμα αυτό για όσους ασχολούνται με το άθλημα»

Ο Αζίζ που ετοιμάζεται παραδίπλα μου λέει τη δική του ιστορία. Παίζει στη λίγκα εδώ και έξι χρόνια, από τότε που ήρθε να μείνει στην Ελλάδα. «Είναι το καλύτερο σπορ», αναφέρει, «ένα κρυμμένο διαμάντι που δεν ξέρει ο κόσμος». Πάω στον επόμενο, τον Φίλιππο Κοντοδήμα γιατί μου τραβάει την προσοχή ο εξοπλισμός του που είναι πραγματικά θεόρατος, πιο θεόρατος από των άλλων παικτών. Μου εξηγεί ότι είναι εξοπλισμός τερματοφύλακα, ο ίδιος το γύρισε σε τερματοφύλακα εδώ και λίγα χρόνια.

Η επόμενη στάση μου στα αποδυτήρια είναι ο Χρήστος Λαφλάν. Μετανάστης κι εκείνος από τον Καναδά, άρχισε να παίζει χόκεϊ στον πάγο για να νιώθει πιο κοντά στη χώρα του. Στο δικό του Heated Rivarly αλά ελληνικά θα έβαζε πολύ ένταση γιατί «οι Έλληνες τσακώνονται πολύ» όπως λέει. Θα έβαζε φιλίες, αλλά και πολύ ανταγωνισμό και ίντριγκες.
Τον ρωτάω ποιος θα ήθελε να τον παίξει σε μια σειρά με χόκεϊ.
«Ο Καρλ από τη σειρά Shameless».

Κι εκεί που έχω μπουκώσει με την τεστοστερόνη, πέφτω πάνω στην Εύα Δήμου η οποία παίζει επίσης χόκεϊ στον πάγο. Η γυναικεία έκδοση του αθλήματος είναι ακόμα πιο σπάνιο εύρημα: «Δεν είναι ωραίο να είμαστε τόσο λίγες και να μην μπορούμε να κάνουμε αγώνες, αλλά παίζουμε μικτά. Κι εγώ ξεκίνησα σε αντρική ομάδα» αναφέρει και συμπληρώνει ότι αγαπά αυτό το σπορ γιατί είναι έντονο, σωματικά δύσκολο και σε δοκιμάζει.

Ο Σπύρος Κλούτσης έπαιζε στην Εθνική Ελλάδας μέχρι και πέρσι και είναι ο προπονητής του παιδικού τμήματος, των αρχάριων και των πιο προχωρημένων. Κάθε Σάββατο και Κυριακή γίνονται οι προπονήσεις τους και αυτή τη στιγμή τα τμήματα μετράνε πενήντα παιδιά, που σημαίνει ότι οι ανήλικοι είναι περισσότεροι από τους ενήλικες: «Αυτό που με χαροποιεί είναι η πρόοδος τους, όταν βλέπω παιδάκια που δεν μπορούν να τσουλήσουν καθόλου και μετά από ένα χρόνο κάνουν πατινάζ και πάνε σφαίρα στον πάγο». Ως μαμά μπορώ να καταλάβω τη χαρά του. Θα είναι σίγουρα συναρπαστικό να βλέπεις το παιδί σου να τα καταφέρνει στο πιο γρήγορο ομαδικό άθλημα στον κόσμο και να μαθαίνει να συνθέτει τεχνικές σε ταχύτητες φωτός.

Όταν ξεκινά ο αγώνας, δεν προλαβαίνεις να πάρεις ανάσα, ούτε εσύ ούτε αυτοί. Το μικρό μαύρο μπαλάκι, το puck, γλιστράει στον πάγο και οι παίκτες το σπρώχνουν με τα μπαστούνια τους με τέτοια δύναμη που ακούς το «χραπ» πριν καν το δεις. Εκσφενδονίζεται από τη μία άκρη στην άλλη, χτυπάει στα προστατευτικά, αλλάζει κατεύθυνση σε κλάσματα δευτερολέπτου. Οι εμφανίσεις τους, που έξω μοιάζουν απλώς ογκώδεις, μέσα στο παγοδρόμιο δείχνουν σχεδόν κινηματογραφικές: χρώματα, κράνη, μυθολογικά σύμβολα κινούνται με ταχύτητα.

Ο ενθουσιασμός τους είναι μεταδοτικός. Φωνάζουν, γλιστρούν, συγκρούονται, λαχανιάζουν τόσο που βλέπεις την ανάσα τους στον αέρα. Οι αλλαγές είναι συνεχείς, βγαίνουν, μπαίνουν, κανείς δεν σταματάει. Δεν βαριέσαι ούτε δευτερόλεπτο, αλλά κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι τα πόδια και τα χέρια σου έχουν παγώσει. Και εκεί καταλαβαίνεις πως το χόκεϊ στον πάγο δεν το παρακολουθείς απλώς. Το βιώνεις.