Όταν πια λέμε πάμε για επιτραπέζια, δεν εννοούμε για Μονόπολη
Η Λίλα Σταμπούλογλου δοκιμάζει τον «τουρισμό εμπειρίας στην πόλη». Πάει για LARPing δηλαδη...
Δεν είμαι από εκείνους που βγάζουν το επιτραπέζιο παιχνίδι από το ντουλάπι. Δεν είμαι από εκείνους που μαζεύονται σε σπίτια για να παίξουν επιτραπέζια. Γενικώς, δεν είμαι του επιτραπέζιου. Αν κάποιος μου φέρει στο σπίτι δώρο επιτραπέζιο, θα το επιστρέψω από εκεί που ήρθε.
Όταν λοιπόν άκουσα για έναν χώρο που λέγεται Fireball Game Rooms (Ομήρου 67, Νέα Σμύρνη) και ειδικεύεται στα επιτραπέζια, ξεκίνησα να πάω με τη σιγουριά ότι δεν είναι για μένα. Έφτασα στην είσοδο και σκεφτόμουν ότι μάλλον θα παίξουμε Φιδάκι ή Μονόπολη, άντε και κάτι που να έχει στρατηγική, και εγώ θα πρέπει να προσποιηθώ ότι μ’ αρέσει.
Μόλις άνοιξα την πόρτα, κατάλαβα ότι η πλοκή του σεναρίου που είχα φτιάξει στο μυαλό μου θα είχε κάποια ανατροπή. Καταρχάς, είδα τη φοβερή διακόσμηση, την οποία επιμελήθηκαν ο Ηλίας και η Κατερίνα, ιδιοκτήτες και εμπνευστές του χώρου. Παιδιά, ελάτε να διακοσμήσετε και το δικό μου σπίτι παρακαλώ!
Μετά άρχισε η ξενάγησή μου. Εδώ λοιπόν έχεις να επιλέξεις μεταξύ τριών δωματίων. Το Mansion που είναι δωμάτιο τρόμου, το Epic που είναι φαντασίας και συνήθως εκεί παίζουν Dungeon and Dragons, και το Wizard’s Library που εμπνέεται από τον Χάρι Πότερ.
Το κάθε δωμάτιο έχει μυρωδιές, ήχους, φωτισμούς, αντικείμενα, όχι απλώς για ατμόσφαιρα. Γιατί δεν είσαι απλώς θεατής εκεί μέσα. Εκεί γίνεσαι χαρακτήρας και κομμάτι της ιστορίας. «Ποιας ιστορίας;», ρωτάω τον Ηλία. «Όποιας δημιουργηθεί» μου απαντά. Κάπως έτσι άρχισα να καταλαβαίνω ότι εδώ δεν μιλάμε μόνο για παιχνίδι. Μιλάμε σχεδόν για ένα αυτοσχεδιαστικό θέατρο, για performance, μιλάμε για ένα παράλληλο σύμπαν που φτιάχνεις μαζί με άλλους και έχει πλοκή, ρόλους, σκηνικά, κοστούμια και props.
Προφανώς μπορείς να πάρεις όποιο επιτραπέζιο παιχνίδι θέλεις από την τεράστια συλλογή που έχουν στην είσοδο ή να φέρεις το δικό σου, να κλειστείς σ’ ένα δωμάτιο και να παίξεις, αλλά αυτό που συμβαίνει εδώ απέχει έτη φωτός από την κλασική έννοια του παίζω επιτραπέζια. LARP, δηλαδή Live Action Role-Playing (Ζωντανό Παιχνίδι Ρόλων), κι αν δεν έχεις ιδέα, θα σου πω εγώ που τα έμαθα όλα. Είναι ένα είδος παιχνιδιού όπου οι συμμετέχοντες ενσαρκώνουν φυσικά τους χαρακτήρες τους σε έναν φανταστικό κόσμο. Δηλαδή οι παίκτες αν θέλουν φορούν κοστούμια, χρησιμοποιούν ειδικά κατασκευασμένα αντικείμενα και αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους σε πραγματικούς χώρους, παίρνοντας αποφάσεις που επηρεάζουν την εξέλιξη της ιστορίας. Ο Ηλίας μου λέει ότι κάποιοι παίκτες κάποτε είχαν φέρει μαζί τους μεσαιωνικές πανοπλίες, ενώ μια κοπέλα που υποδυόταν την τραγουδίστρια πίστας στο παιχνίδι, είχε ανέβει στο τραπέζι και τραγουδούσε με μικρόφωνο στο χέρι.
Μαθαίνω ότι υπάρχουν ομάδες που παίζουν μαζί πάνω από τριάντα χρόνια, ότι άλλες ομάδες επιστρέφουν για να συνεχίσουν την πλοκή από εκεί που την άφησαν και άλλοι φέρνουν μαζί τους βαλίτσες ολόκληρες με τα πράγματα που χρειάζονται. «Έχει έρθει παρέα που έμεινε εννιά συνεχόμενες ώρες μέσα σε μια αίθουσα», λέει ο Ηλίας. Κι όταν βγήκε, ο κόσμος έξω έμοιαζε πολύ πιο επίπεδος και ίσως λίγο περισσότερο υποφερτός, σκέφτηκα. Γιατί αυτό είναι επί της ουσίας, ένας χώρος για να απομονωθείς από την καθημερινότητα, να ξεχάσεις deadlines, ειδοποιήσεις και υποχρεώσεις. Να μπεις σε έναν διαφορετικό τόπο με δικούς σου κανόνες. Και όλα αυτά μαζί με άλλους, με φίλους, με γνωστούς, με ανθρώπους που θα γίνουν συνοδοιπόροι σε μια ωραία περιπέτεια.
Κι ενώ τα ακούω όλα αυτά συνεπαρμένη, μπαίνει ο Πάνος Ανδριόπουλος που εκτελεί το ρόλο του game master στο παιχνίδι που θα ξεκινήσει σε λίγο, στην Epic αίθουσα. Είναι δηλαδή αφηγητής, διαιτητής και συντονιστής, αυτός που ελέγχει όλη την ιστορία και διευκολύνει τη διατήρηση της συνοχής και της συνέχειας της περιπέτειας.
Ο game master δεν σε βάζει να παίξεις, σε βάζει να ζήσεις. Κι έχει μελετήσει πολύ για να εκτελεί σωστά αυτόν τον πολλαπλό ρόλο. Δεν θυμάται απλώς μερικούς κανόνες, έχει κάνει διατριβή σε χαρακτήρες, ιστορίες, δομές, έχει διαβάσει τόμους που τα αναλύουν. Κι έτσι μπορεί να σε οδηγήσει σε μια εμπειρία και να σου δώσει τα εργαλεία για να την πλάσεις μαζί με τους υπόλοιπους.
Δεν είναι τυχαία η τάση του LARP και δεν είναι τυχαίο που θεματικοί χώροι όπως το Fireball Game Room αρχίζουν να ξεφυτρώνουν σε κάθε πόλη. Δεν πρόκειται για niche, πρόκειται για κοινότητα, για χώρο δημιουργίας και κοινωνικοποίησης. Και δεν είναι τυχαίο που αυξάνονται, από τη στιγμή που σε βγάζουν από το πλάνο της καθημερινότητας και σε πετάνε σ’ ένα φανταστικό σκηνικό που σε ψυχαγωγεί, σε κάνει να ξεχνιέσαι και σε χαλαρώνει.
Το εντυπωσιακό είναι ότι η διαδικασία έχει από λίγη έως καθόλου οθόνη, έτσι όπως είθισται να τη χρησιμοποιούμε σήμερα, μηχανικά και με διάσπαση προσοχής. Μόνο συμπληρωματικά υπάρχει η οθόνη εδώ, το βασικό είναι η διάδραση, η δημιουργικότητα και η φαντασία. Κοίτα να δεις που γίνεται. Και συμβαίνει ακόμα και με παιδιά. Έρχεται δηλαδή η Gen Alpha εδώ και πετάει τα κινητά έξω από την αίθουσα. Απίστευτο;
Φεύγω από το Fireball Game Room και ανυπομονώ να ξαναέρθω, να κάνω μια απόδραση, όχι με scrolling ή binge-watching, αλλά με παρέα, με δημιουργία, με κοινή εμπειρία. Ένα παιχνίδι που δεν είναι μόνο διασκέδαση, αλλά φυγή και κοινωνικοποίηση και σίγουρα είναι και μια μικρή θεραπεία από την καθημερινή κοινοτοπία. Ο κόσμος έξω παραμένει ίδιος, αλλά εμείς πρέπει να βρίσκουμε τρόπους να ξεφεύγουμε απ’ αυτόν.
