2 τύποι στην Βέροια προσφέρουν καλό «Φαΐ»

Ο Γιάννης Διαμαντίδης και ο Νίκος Χωμάτας αποφάσισαν να επιστρέψουν στον τόπο τους, στη Βέροια, γιατί δεν υπάρχει κάτι καλύτερο απ’ το να σκέφτεσαι απλά νόστιμα ελληνικά φαγητά, βλέποντας την απίστευτη ομορφιά μιας ανθισμένης ροδακινιάς. Το εστιατόριό τους «Φαΐ» άνοιξε φέτος και ήδη συζητιέται.

Η νοστιμιά είναι απρόβλεπτη σαν τη ζωή;

Γ.Δ. Η νοστιμιά μοιάζει πολύ με τη ζωή, γιατί δεν χωράει πάντα σε συνταγές και κανόνες. Μπορεί να ξεκινήσει από κάτι απλό, αλλά τελικά να σε συγκινήσει απρόβλεπτα.

Ν.Χ. Η νοστιμιά είναι σαν τη ζωή. Ποτέ δεν γεννιέται από την τελειότητα, αλλά από τις μικρές εκπλήξεις που δεν μπορείς να ελέγξεις. Η νοστιμιά δεν υπακούει μόνο στην τεχνική, υπακούει και στη στιγμή.

Έχετε δημιουργήσει κάποιο ιερόσυλο πιάτο ελληνικής κουζίνας, για το οποίο θα έρχονταν Ελληνίδες γιαγιάδες και θα σε γιούχαραν έξω από το εστιατόριο και, αν ναι, ποιο;

Γ.Δ. Η ελληνική κουζίνα είναι ιερή, γιατί κουβαλάει μνήμη, οικογένεια, παράδοση. Πιστεύω πως, ακόμα και εάν ένα πιάτο μου θεωρηθεί ιερόσυλο, πίσω του θα υπάρχει σεβασμός και όχι πρόκληση για την πρόκληση. Γιατί η δημιουργία δεν σημαίνει να γκρεμίζεις την παράδοση, αλλά να συνομιλείς μαζί της.

Ν.Χ. Ναι, φυσικά, αλλά αν δεν εξοργίσεις μια γιαγιά στην καριέρα σου, τότε μάλλον παίζεις πολύ ασφαλές παιχνίδι, αλλά πάντα με σεβασμό απέναντι στην παράδοση και στην πρώτη ύλη.

Αν σε καλούσαν στο Προεδρικό Μέγαρο να φτιάξεις ένα ειδικό menu για ένα επίσημο δείπνο προς τιμή του Κριστιάνο Ρονάλντο, τι θα φτιάχνατε;

Γ.Δ. Θα ξεκινούσα με ένα ολόφρεσκο ωμό ψάρι με έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, κρίταμο και λεμόνι από τον κάμπο της Μακεδονίας. Μετά, ένα ντολμαδάκι με αμπελόφυλλα, μυρωδικά και καπνιστό γιαούρτι και θα συνέχιζα με αρνάκι αργού ψησίματος, μελωμένες πατάτες με εσπεριδοειδή και σάλτσα ψητού με δενδρολίβανο και θυμάρι. Για επιδόρπιο θα ετοίμαζα ένα σιροπιαστό ρεβανί, αρωματισμένο με πορτοκάλι, αλλά σε στυλ πολίτικο, με κρέμα βανίλιας και δίπλα του ένα χειροποίητο παγωτό καϊμάκι.

Ν.Χ. Θα του μαγείρευα κάτι πολύ απλό, αλλά με συναίσθημα, γιατί θεωρώ ότι οι αληθινοί σταρ πεινάνε περισσότερο για συναίσθημα παρά για εντυπωσιασμό. Οπότε θα του έκανα σίγουρα μια ελληνική σαλάτα με αληθινά νόστιμα λαχανικά και μια κορυφαία φέτα και εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, έναν αέρινο ταραμά με κρίταμο, έναν ξινό τραχανά με αρνί και ξηρή μυζήθρα και σίγουρα ένα ωμό ψάρι με άφθονο ελαιόλαδο και ξύσματα λεμονιού.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ΦΑΙ (@fai_veroia)

Ποιο είναι το αγαπημένο σας φαγητό;

Γ.Δ. Ό,τι έχει σχέση με αβγολέμονο είναι αγαπημένο. Από κοτόσουπα, λαχανοντολμάδες, αλλά και ψάρι με χόρτα τσιγαριαστά φρικασέ.

Ν.Χ. Δύσκολη ερώτηση. Θα πω τρία: λαχανοντολμάδες αβγολέμονο, φρικασέ είτε με κρέας είτε με ψάρι. Όπως κατάλαβες, μου αρέσει πάρα πολύ το αβγολέμονο. Και ένα πιάτο που πολύ το μισούν, αλλά εγώ το λατρεύω, είναι οι μπάμιες στον φούρνο.

Γιατί να έρθει κάποιος στο «Φαΐ»;

Γ.Δ. Για την αυθεντικότητα και την απλότητά του, για το ουσιαστικά νόστιμο φαγητό και την πολύ καλαίσθητη ατμόσφαιρα.

Ν.Χ. Στο «Φαΐ» αξίζει κάποιος να έρθει για το νόστιμο φυσικά φαΐ του, για το ήρεμο και χαλαρό περιβάλλον του, την ωραία μουσική του και γενικά για την αλήθεια που σου προσφέρει.

Ποιο είναι το πιο ιντριγκαδόρικο πιάτο φαγητού που έχετε παρουσιάσει;

Γ.Δ. Το πιο ιντριγκαδόρικο πιάτο που έχω δημιουργήσει ήταν ένας μπακαλιάρος σκορδαλιά. Ήθελα να πάρω ένα πιάτο απόλυτα συνδεδεμένο με την ελληνική μνήμη και να το μεταφέρω σε μια πιο σύγχρονη γαστρονομική εμπειρία. Κράτησα τις γνώριμες γεύσεις, τον μπακαλιάρο, την πατάτα, το σκόρδο, το ελαιόλαδο, αλλάζοντας την υφή, την τεχνική και την παρουσίαση. Ήταν από εκείνα τα πιάτα που είτε τα ερωτεύεσαι είτε σε βάζουν σε σκέψεις. Αυτό είναι για μένα δημιουργική κουζίνα, να γεννά συναισθήματα, μνήμη και συζήτηση.

Ν.Χ. Το πιο ιντριγκαδόρικο πιάτο μου δεν είναι το περίπλοκο. Είναι αυτό που δεν μπορείς να εξηγήσεις γιατί σου άρεσε τόσο. Με λίγα λόγια, ένα πιάτο που κάνει τον καλεσμένο να σταματά να μιλάει για λίγα δευτερόλεπτα.

Αν δεν ήσασταν οι εαυτοί σας, ποιοι θα θέλατε να είστε;

Γ.Δ. Δεν θα ήθελα να είμαι κάποιος άλλος. Θα ήθελα να εξελίσσομαι συνεχώς ως ο εαυτός μου – καλύτερος άνθρωπος, καλύτερος μάγειρας, πιο ουσιαστικός δημιουργός. Μέσα από τη μαγειρική σκηνή έμαθα επίσης πως αξία δεν έχει να αντιγράφεις μια μεγάλη προσωπικότητα, αλλά να βρίσκεις τη δική σου ταυτότητα. Και ίσως τελικά αυτό είναι το πιο δύσκολο «πιάτο» που καλείται να πετύχει ένας άνθρωπος στη ζωή του.

Ν.Χ. Δεν θα ήθελα να είμαι κάποιος άλλος, απλά θέλω να εξελίσσομαι χωρίς να χάνω το ένστικτό μου και την προσωπικότητά μου, να είμαι αυτός που κάνει κάποιον να θυμάται μια στιγμή της ζωής του μέσα από μια μπουκιά από το φαΐ μου.

Ηλιοβασίλεμα με θέα τις ανθισμένες ροδακινιές της Βέροιας. Τι φαγητό σας έρχεται στο μυαλό;

Γ.Δ. Με τα χίλια, μελωμένα γεμιστά με πιπεριές του Αϊ-Γιώργη, ένα χωριό παραδίπλα από τη Βέροια, που μοσχοβολάνε καλοκαίρι.

Ν.Χ. Αν έχω πιει, πατσάς! Αν όχι, με έναν τραχανά ξινό με φέτα και ελαιόλαδο είμαι απόλυτα ευτυχής.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ΦΑΙ (@fai_veroia)

Τι γεύση ή τι πιάτο θα  θέλατε να είστε;

Γ.Δ. Θα ήθελα να έχω umami γεύση, η 5η γεύση που λέμε. Ως πιάτο θα ήθελα να είμαι μακαρόνια με κοκκινιστό κιμά.

Ν.Χ. Θα ήθελα να ήμουν ένα πιάτο απλό στην όψη, αλλά με βάθος στη γεύση, κάτι που δεν φωνάζει, αλλά το θυμάσαι. Τώρα, αν πρέπει να πω ένα πιάτο, θα πω πατάτες τηγανιτές, που τις λατρεύουν όλοι.

Ο εστιάτορας σκοτώνει τον μάγειρα μέσα σας;

Γ.Δ. Η πραγματική πρόκληση είναι να μην χάσεις ποτέ εκείνον τον πιτσιρικά που μπήκε πρώτη φορά σε μια επαγγελματική κουζίνα από αγάπη για τη γεύση και όχι για το ταμείο. Εξίσου αλήθεια είναι όμως ότι τα άγχη και τα έξοδα είναι τόσα πολλά που, δυστυχώς ή ευτυχώς, ένας εστιάτορας πρέπει να τα κοιτάζει σοβαρά, αν θέλει να παραμείνει σε αυτήν την ατελείωτη κούρσα. Η αλήθεια είναι όμως ότι προσπαθώ να παραμείνω όσο ρομαντικός μπορώ στο κομμάτι του μάγειρα.

Ν.Χ. Αν αφήσεις τον μάγειρα ελεύθερο μέσα σου, φτιάχνει τέχνη. Αν αφήσεις μόνο τον εστιάτορα, φτιάχνεις κάτι χωρίς ψυχή. Με λίγα λόγια, ο εστιάτορας μέσα μου λέει «σκέψου το κόστος» και ο μάγειρας μέσα μου απαντά «σκέψου τη μνήμη που θα αφήσει».