Οι γαστρονομικές απογνώσεις του Ρεμί: Pool your cinema, δύση στο Λυκαβηττό και γαλλικό στο Κολωνάκι
Αν στα όνειρά μας ζούμε την πραγματικότητα, τότε χάνεται η ελπίδα.
Κεφάλαιο 1: Pool your Cinema
Δεν νομίζω ότι σας έχω κρύψει την αγάπη που έχω για τη Μεγάλη Βρεταννία. Το όνειρό μου κάποτε, να γίνω ένας διάσημος διορατικός σκηνοθέτης με μεγάλη καριέρα στο Χόλιγουντ και κάπως έτσι ζάμπλουτος που θα είμαι -γιατί οι ταινίες μου θα σκίζουν στο Αμέρικα και εγώ θα είμαι κάτι σαν τον Τζόρτζ Λούκας- θα έμενα μέχρι το τέλος της ζωής μου σε μια σουίτα στη Μεγάλη Βρετανία μαζί με τη Λου και τη γάτα μου. Βέβαια, πια είμαι μεσήλικας και είναι λίγο δύσκολο να κάνω ταινία τα επόμενα 20 χρόνια, άρα είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί αυτό το όνειρο. Ούτε προλαβαίνω να γίνω πλούσιος για να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου εκεί, γι’ αυτό προσπαθώ να επισκέπτομαι το αγαπημένο μου μέρος σε εμβληματικές ημέρες: Χριστούγεννα στο «Winter Garden» και καλοκαίρι στο Pool Your Cinema.
Γιατί είναι το αγαπημένο μου μέρος; Δεν χρειάζονται αιτιολογίες για ό,τι αγαπάς.
Πολλοί θα πείτε ότι ποτέ δεν είναι αργά για όνειρα. Εμένα, πάντως, δεν με πειράζει. Έχω αποδεχτεί κάποια πράγματα στη ζωή μου. Εκτός από αυτό, είναι και σίγουρο ότι δεν θα δω ξανά πρωταθλητή στο ποδόσφαιρο τη μεγάλη ομάδα της Αθήνας μέχρι να φύγω από τούτον το μάταιο κόσμο.
Δεν σας κρύβω ότι ακόμα το ονειρεύομαι να έχουμε πάρει το πρωτάθλημα και να πανηγυρίζουμε στο Σύνταγμα και όχι στην Ομόνοια, και να βλέπω τους εορτασμούς από το παράθυρο του δωματίου μου πίνοντας ένα κοκτέιλ και κρατώντας ένα πούρο. Σε αυτό, επειδή δεν πίνω και το πούρο με μπουχτίζει, βάλτε μια Coca Cola Light και ένα IQOS. Απλά, στο όνειρο γράφει διαφορετικά ένας κύριος με ρόμπα, ένα μαρτίνι και ένα πούρο, παρά ένας κύριος με βερμούδα και μπλούζα, Coca Cola Light και IQOS. Πρέπει στα όνειρά μας να είμαστε κάτι άλλο: αν ζούμε την πραγματικότητα και εκεί, τότε χάνεται η ελπίδα.
Το Pool Your Cinema στη Μεγάλη Βρετανία είναι στον 7ο όροφο του ξενοδοχείου. Το εισιτήριο κοστίζει 50€ και περιέχει τη θέαση της ταινίας, ένα ωραιότατο mini burger, ένα hot dog και ένα τάκος. Παράλληλα, υπάρχουν κάτι φανταστικά νάτσος και ποπ κορν, τα οποία είναι χειροποίητα, ενώ μέσα στην τιμή είναι ένα ποτήρι κρασί ή μπύρα. Τέλος, είναι φανταστική η θέα στον Λυκαβηττό.
Πρόσβαση στον χώρο έχει ο οποιοσδήποτε· δεν χρειάζεται να είναι διάσημος ή ζάμπλουτος. Απλά μπαίνει στο ηλεκτρονικό κατάστημα και προμηθεύεται το εισιτήριό του.
Μπορεί να το χλευάσουν αυτό κάποιοι, αλλά θα ήθελα να αναφέρω ότι ο Ρέμι αγαπάει τη Μεγάλη Βρετανία όπως αγαπάει και οποιοδήποτε θερινό σινεμά και, πιστέψτε με, για κάποια από αυτά έχω δώσει το αίμα μου για να κρατηθούν ζωντανά. Άρα, η οποιαδήποτε κακιασμένη αναφορά περί θερινών και αγάπης απλά με αφήνει αδιάφορο, χωρίς να με πληγώνει.
Κεφάλαιο 2: «Σπύρος και Βασίλης»
Το καλοκαίρι μου βγάζει μια μελαγχολική διάθεση και, επειδή ξυπνάω υπερβολικά νωρίς το πρωί, κάθομαι και σκέφτομαι ότι πρέπει να βλέπω όσο περισσότερο μπορώ την ανατολή και τη δύση του ήλιου. Μια τέτοια μέρα έφυγα από το σπίτι και πήγα στον Λυκαβηττό να δω την Αθήνα να ξυπνάει και τον ανυπόφορο ήλιο της να ανατέλλει.
Ήταν μαγικά. Την επόμενη φορά σκέφτομαι να πάρω και μια καρέκλα για να κάθομαι, ένα θερμός κρύο νερό και ένα θερμός με εσπρέσο. Στην επιστροφή πέρασα έξω από το «Σπύρος & Βασίλης» και σκέφτηκα ότι μας έχει πιάσει κάτι όλους τους γαστρονομικούς να γράφουμε για τα νέα εστιατόρια, αλλά ξεχάσαμε αυτά που υπερήφανα στέκονται ακόμα, με την πατίνα του χρόνου παράσημο.
Το απόγευμα πήγαμε με τη Λου ξανά στον Λυκαβηττό και είδαμε τη δύση. Δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα ποια είναι πιο όμορφη, η δύση ή η ανατολή.
Διαβάστε επίσης
Το «Σπύρος & Βασίλης» είναι ένα πανέμορφο κλασικό εστιατόριο, όπου λατρεύεις να κάθεσαι, χωρίς περιορισμό στην ώρα, και να απολαμβάνεις γεύσεις σαν αυτά τα υπέροχα, τα κλασικά εικονογραφημένα.
Η κρεμμυδόσουπά του ήταν αυτό που λέμε βάλσαμο μετά το αεράκι, το δροσερό του καλοκαιριού, που φάγαμε με τις φαεινές ιδέες που είχα να τρέχουμε στον Λυκαβηττό. Όταν λέμε κρεμμυδόσουπα, ουσιαστικά εννοούμε τη βάση ενός ζωμού από μοσχάρι. Τα σπαράγγια Ολαντέζ ήταν εξαιρετικά ως συνοδευτικά του παιχνιδιάρικου ταρτάρ.
Κυρίως πιάτο, λόγω μιας μικρής εμμονής που έχω, δεν θα μπορούσε παρά να είναι το μοσχάρι Café de Paris με υπέροχες πατάτες τηγανητές. Έλιωνε στο στόμα!
Από τα γλυκά, μπορεί το σουφλέ να ήταν αέρινο και τόσο ωραία η σοκολάτα που έριχνες από πάνω, αλλά την καρδιά μου έκλεψε εύκολα η φαντασμαγορική στην εκτέλεση και τόσο νόστιμη κρεπ σουζέτ και το προφιτερόλ.
Ωραία ήταν στο «Σπύρος & Βασίλης». Έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα την Αθήνα να έχει ξανά την αστική γοητεία που είχε τότε, όταν δυο αδέλφια από την Κέρκυρα βρήκαν έναν χώρο σε μια ανηφόρα της τη δεκαετία του ’70 και τους ήρθε να φτιάξουν ένα γαλλικό εστιατόριο.
Διαβάστε επίσης
