Υπάρχει ελληνικό π_ρνό μετά τον Γκουσγκούνη – και είναι πολύ κουλ
Τι εικόνες σου έρχονται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι ελληνικές ερωτικές ταινίες; Εδώ είδαμε το εγχώριο πορνό πέρα από τον Γκουσγκούνη και το πρωινό του.
Περιεχόμενα
Στην Ελλάδα το σεξ πουλάει παντού, κρίνεται δημόσια και καταναλώνεται κρυφά. Η εγχώρια τσοντοαισθητική έχει μείνει κολλημένη σε μια γλειώδη τηλεοπτική φαντασίωση των ’00s. Κι όμως, το workshop «Θες να γυρίσεις ένα πορνό;», στο πλαίσιο του φεστιβάλ ταινιών πορνό «Σάτυροι και Μαινάδες» απέδειξε ότι υπάρχει κόσμος που διψάει για κάτι άλλο.
Πώς όταν βλέπεις τσόντα προσπερνάς την εισαγωγή; Έτσι κι εγώ έχασα την αρχή του workshop, δυστυχώς βέβαια, αφού είχε να προσθέσει πράγματα στην πλοκή. Όταν μπήκα στο Ρομάντσο την Πέμπτη που πέρασε, το δωμάτιο μπορεί να μην ήταν εντελώς γεμάτο, αλλά είχε ήδη ζεσταθεί με τον κόσμο να κρατά σημειώσεις σε τετραδιάκια και ατζέντες. Κατευθείαν είχα την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε έναν χώρο όπου μπορώ να μιλήσω ανοιχτά και όχι σε μια κενή προβοκατόρικη περφόρμανς.
View this post on Instagram
Το φεστιβάλ, που δημιουργήθηκε το 2020 από τον Μενέλα, και εξελίχθηκε από online διοργάνωση της καραντίνας σε ζωντανό θεσμό στην Αθήνα, προσπαθεί να ανοίξει μια κουβέντα γύρω από το πορνό ως μορφή τέχνης, πολιτικής έκφρασης και εξερεύνησης της ταυτότητας. Αυτή ήταν και η βάση του workshop: πώς μπορείς να δημιουργήσεις μια low budget μικρού μήκους πορνογραφική ταινία που να έχει αισθητική, πρόθεση και προσωπικότητα, σαν αντίδραση στην μαζική ετεροκανονική παραγωγή του mainstream πορνό που κυριαρχεί η straight διείσδυση.
Διαβάστε επίσης
«Σε τι διαφέρει μια σκηνή σεξ από μια τσόντα;»
Οι Στέλλα Παντόλμου και Σόνια Πατρινού που ασχολούνται με την παραγωγή καλλιτεχνικού πορνό, είτε ως περφόρμερς, είτε σκηνοθετικά, άνοιξαν μια συζήτηση γύρω από την παραγωγή με μικρό budget, το στήσιμο και τη δημιουργία εικόνων επιθυμίας που έχουν προσωπικότητα και πρόθεση. Αρκετά τεχνικά σε φάσεις, θα μπορούσαν να μιλάνε για μια οποιαδήποτε κινηματογραφική παραγωγή, ενώ έθεταν και ερωτήματα που προχωρούσαν τη συζήτηση και την αλληλεπίδραση με το κοινό, όπως το εξαιρετικά ενδιαφέρον «Σε τι διαφέρει μια σκηνή σεξ από μια ταινία πορνό;» Καμία απάντηση δεν επικράτησε εντελώς, αλλά ίσως αυτό να ήταν και το ζήτημα. Το πορνό είναι τόσο πολιτισμικά φορτισμένο που αλλάζει ανάλογα με το βλέμμα, την πρόθεση και τη φαντασίωση του καθενός – δεν καταλήξαμε σε ξεκάθαρη απάντηση, σκεφτείτε το. Πάντως το πορνό αντιμετωπίστηκε σαν ένα δημιουργικό μέσο που μπορεί να κουβαλήσει αφήγηση, πολιτική, φαντασία και προσωπική ματιά, κάτι που στην Ελλάδα δεν συζητιέται δημόσια με τόση αμεσότητα και άνεση.
Το κοινό είμαστε εμείς
Στην αίθουσα ήταν κατά κύριο λόγο queer άτομα, διαφορετικών φύλων, εκφράσεων και σωμάτων που έφερναν μαζί τους εξίσου ποικίλες εμπειρίες γύρω από την επιθυμία και την αναπαράστασή της. Η ατμόσφαιρα είχε μια αίσθηση οικειότητας και αποδοχής που επέτρεψε για φαντασιώσεις, αισθητικές αναφορές και τρόπους θέασης του σώματος. Μέσα στη συζήτηση χωρούσαν η αμηχανία, η τρυφερότητα, το camp, η πολιτική διάσταση του σεξ, ακόμα και το χιούμορ που συχνά λείπει από τις πιο τυποποιημένες παραγωγές. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πόσο σπάνιο είναι να βρίσκεσαι σε έναν χώρο όπου το σεξ αντιμετωπίζεται με τόση άνεση. Αυτό συνήθως παίζει μόνο με τις κολλητες μου.
Στο τελευταίο μέρος της παρουσίασης φτιάξαμε moodboards για τις ταινίες που θα θέλαμε να δημιουργήσουμε. Μερικές εικόνες από αντιπροσωπευτικές υφές, χρώματα, κινηματογραφικές αναφορές, φωτογραφίες, βλέμματα. Άλλοι ήθελαν κάτι βρόμικο και industrial, άλλοι κάτι απαλό και ονειρικό, άλλοι πάρτι και cyber αισθητική. Ήταν ίσως η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή του workshop, γιατί εκεί καταλάβαινες πως το πορνό για το καθένα σημαίνει κάτι διαφορετικό, είναι προσωπική υπόθεση, ένας τρόπος να φανταστείς πώς θέλεις να σε κοιτάξουν και πώς θέλεις να κοιτάξεις εσύ τους άλλους. Οι εικόνες που δημιουργήσαμε έμοιαζαν περισσότερο με αποσπάσματα από ταινίες, μουσικά βίντεο ή ημερολόγια παρά με τις γνώριμες, επίπεδες φόρμες που κυριαρχούν όταν σκεφτόμαστε «τσόντα».
Διαβάστε επίσης
Ελληνικό πορνό = κυρά Μαριάννα
Τι σου έρχεται στο μυαλό όταν ακους αυτή τη φράση; Ο Sirinakis, τo SugarBabes TV και το πούρο της Ντούβλη. Φαντάσου πόσο μικρή παραμένει η ελληνική παραγωγή πάνω σε αυτό το κομμάτι. Την ώρα που έξω υπάρχουν queer studios, φεμινιστικά porn collectives και πειραματικές παραγωγές που θυμίζουν arthouse σινεμά με σωματικά υγρά, εδώ ακόμα αντιμετωπίζουμε το «ηθικό» πορνό σαν κάτι αξιοπερίεργο, αν ξέρουμε καν ότι υπάρχει. Ταυτόχρονα υπάρχουν άνθρωποι με ιδέες, αισθητική και διάθεση να πειραματιστούν, υπάρχουν κοινότητες που αναζητούν νέες εικόνες επιθυμίας και πιο σύγχρονους τρόπους αφήγησης γύρω από το σεξ. Αυτό που χρειάζεται να αναπτυχθεί είναι οι χώροι, οι δομές και η υποστήριξη που θα επιτρέψουν σε τέτοιες δουλειές να υπάρξουν με συνέπεια και ορατότητα. Χρειαζόμαστε περισσότερες εναλλακτικές ελληνικές παραγωγές — queer, φεμινιστικές, πειραματικές, αστείες, βρώμικες, τρυφερές — που να αντιμετωπίζουν το σεξ ως κομμάτι κουλτούρας, κινηματογράφου και προσωπικής έκφρασης.
Γιατί να πρέπει να αποδεικνύουμε συνεχώς τη δραστικότητα του πορνό ως καλλιτεχνικό εργαλείο ή/και ως μέσο πολιτικής τοποθέτησης για να σέβεται η κοινωνία το όραμά μας και τον τρόπο που επιλέγουμε να εκφραστούμε δημιουργικά;
~Στέλλα Παντόλμου, σκηνοθέτις
Το workshop αυτό απέδειξε ότι υπάρχει κόσμος που διψάει για κάτι άλλο. Άτομα που θέλουν να κινηματογραφήσουν το σεξ με αισθητική, χιούμορ, ευαλωτότητα και φαντασία· να δουν αληθινά σώματα, βλέμματα με ένταση, παύσεις, αμηχανία και επιθυμία που δεν είναι βγαλμένη από ένα εργοστάσιο παραγωγής περιεχομένου. Σε μια χώρα που περηφανεύεται ότι γέννησε τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία και πρακτικά εφηύρε το γκέι σεξ και το φιλοτέχνησε σε αμφορείς, είναι εντυπωσιακό πόσο φτωχή και κολλημένη παραμένει η εγχώρια αισθητική γύρω από το πορνό.
Θέλω περισσότερο ελληνικό queer πορνό. Ταινίες που να μοιάζουν με βρόμικο ξενύχτι, με ερωτική εξομολόγηση, με κρυφό ημερολόγιο. Πορνό με ατμόσφαιρα, πρόθεση και χαρακτήρα που να σε κάνει να θέλεις να δεις και την εισαγωγή.
