Τι έκανες στον πόλεμο κουμπάρα;

Μια Ελληνίδα Dj που ζει και εργάζεται στο Ντουμπάι μας ενημερώνει για το πως κυλάει η νύχτα εκεί – όχι φυσικά στο κλαμπ στο οποίο παίζει μουσική αλλά γενικότερα. Ενας τύπος στο ΤikTok οδηγεί μια Ferrari στους δρόμους του Εμιράτου και κοροϊδεύει τους ανταποκριτές των δελτίων ειδήσεων όλου του κόσμου: τίποτα, λέει, δεν γίνεται. Μια άλλη κοπέλα την ίδια στιγμή ζητά στο Instagram να αναλάβει η ελληνική κυβέρνηση τα έξοδα όσων ζουν σε ξενοδοχεία εκεί, καθώς εγκλωβίστηκαν και δεν μπορούν να επιστρέψουν: κλαίει και θρηνεί. Αποκλεισμένη είναι διάβασα και η κουμπάρα της Κατερίνας Καινούργια, όχι νομίζω για αυτό. Σκεφτόμουν ότι θα μπορούσα να ήμουν στην θέση της.

Ήταν να ταξιδέψω στην Μελβούρνη με μια υπέροχη παρέα, δημιουργία της Αllwyn, για να δούμε το πρώτο Γκραν πρι της χρονιάς και να γράψουμε για την εμπειρία μας. Σκεφτόμουν πως αν η πτήση ήταν να γίνει Κυριακή ή Σάββατο αντί για Τρίτη (όταν και ακυρώθηκε) θα έμενα παγιδευμένος στο αεροδρόμιο του Ντουμπάι σαν τον Τομ Χάνκς στο «The Terminal»: κανείς δεν θα ασχολούταν με μένα όταν υπάρχουν εκεί παγιδευμένες influencers που δοξάζουν την Ελλάδα μας και πρέπει να γυρίσουν, γιατί θα χαθούν εκατομμύρια καρδιές στο Instagram και θα καταρρεύσει η ελληνική οικονομία – ίσως και η παγκόσμια.

Προσπαθώ να καταλάβω τι διάβολο πόλεμος είναι αυτός. Οι Ιρανοί έχουν μια απάντηση στους πρώτους βομβαρδισμούς που με κάνει να πιστεύω πως τον Χαμενεϊ τον διαδέχτηκε ο Μπόρατ. Ρίχνουν πυραύλους και στέλνουν drones με εκρηκτικά παντού σαν να είμαστε στην Χίο το Πάσχα και να παρακολουθούμε τα τοπικά έθιμα. Χτυπάνε το Αμπου Ντάμπι, το Μπαχρέιν, τις εγκαταστάσεις της Aramco στην Σαουδική Αραβία – προσπαθούν να σταματήσουν την παραγωγή φυσικού αερίου στο Κατάρ. Παραλίγο να χτυπήσουν και την Τουρκία, που είναι ένας από τους λίγους σύμμαχούς τους – ο πύραυλος λένε αναχαιτίστηκε. Στο μεταξύ οι Financial Times έγραψαν ότι οι Ισραηλινοί παρακολουθούν την Τεχεράνη έχοντας χακάρει το σύστημα των τοπικών καμερών που το καθεστώς χρησιμοποιούσε και για τον έλεγχο της κυκλοφορίας, αλλά κατά πως φαίνεται και για να παρακολουθεί τις κινήσεις αντιφρονούντων, τις τοπικές διαδηλώσεις κτλ.

Άνθρωποι που όπως αποδείχτηκε δεν είχαν καταλάβει καν πως ούτε οι κάμερες δεν δούλευαν για δαύτους, απειλούν το σύμπαν με καταστροφές: «το αίμα του Χαμενεϊ θα σας κάψει όλους», «απόψε καταστρέφεται το Τελ Αβίβ», «εγκαταλείψτε την Κύπρο πριν την βουλιάξουμε» – όλο κάτι τέτοια γράφουν και λένε. Μέσα σε όλα κυκλοφορούν ειδήσεις του τύπου «κανείς δεν ξέρει που είναι το τζετ του Κριστιάνο Ρονάλντο». Που έφυγε από το Ριάντ. Κι αν το δει κανείς ας το πει – με έχει φάει η αγωνία. Όπως και για το τι θα κάνει ο Σάντσεθ. Που στις 11 το πρωί αρνείται περήφανα την συμμετοχή και στις 12 το μεσημέρι στέλνει φρεγάτες στην Κύπρο: περιμένω να πει ότι θα καταργήσει τον πόλεμο «με ένα νόμο και ένα άρθρο» – ρίχνω σοσιαλιστικές ιδέες.

Μέσα σε όλα αυτά μοιάζει ακατανόητο και τι ακριβώς θέλει να κάνει ο Ντόναλντ Τραμπ. Για να γίνει χερσαία επίθεση στο Ιράν χρειάζονται πάνω από 500 χιλιάδες στρατιώτες. Πού θα στρατοπεδεύσει αυτός ο στρατός για να εισβάλει, αν υποθέσουμε πως μπορούν να βρεθούν μισθοφόροι διαθέσιμοι; Κι από την άλλη είναι δυνατόν κοτζάμ πρόεδρος των ΗΠΑ να ξεκίνησε μια τέτοια επιχείρηση χωρίς να έχει εξετάσει σοβαρά όλα τα ενδεχόμενα; Το κακό είναι πως η απάντηση είναι πως ναι, είναι πιθανό. Γιατί είναι ο Τραμπ. Που κανα μήνα πριν ήθελε την Γροιλανδία. Και που τέσσερις μήνες πριν ήθελε το Νόμπελ Ειρήνης. Και που δεν το κέρδισε γιατί σε αυτό τον απολύτως παράλογο κόσμο οι Σουηδοί αποδείχτηκε πως δεν έχουν χιούμορ. Αυτό είναι το μόνο για το οποίο είμαι βέβαιος. Ούτε για το που πήγε του τζετ του Κριστιάνο δεν ξέρω, ούτε για το πως θα επιτρέψει στην Ελλάδα η κουμπάρα της Καινούργιου. Στης οποίας στη θέση θα μπορούσα να είμαι. Εννοώ να παντρέψω την Κατερίνα.