Ανταπόκριση Ye στα Τίρανα: Πορείες, ταξιτζήδες που ακούν Μαζωνάκη και ένα εντυπωσιακό σόου
Στην Αλβανία χτίστηκε ολόκληρο στάδιο για να φιλοξενήσει τον Kanye, αφού όλη η Ευρώπη τον απέρριψε. Η Ειρήνη Αχιλλέως μας περιγράφει την εμπειρία της.
Περιεχόμενα
Η συναυλία του Ye στα Τίρανα, εκτός από το πιο πολυσυζητημένο μουσικό γεγονός του καλοκαιριού, ήταν και μια διοργάνωση που βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης. Την ώρα που χιλιάδες Αλβανοί διαδήλωναν καθημερινά κατά του πρωθυπουργού Έντι Ράμα και των αμφιλεγόμενων επενδυτικών σχεδίων στις αλβανικές ακτές, η κυβέρνηση ενέκρινε έκτακτη επιχορήγηση ύψους 4 εκατ. ευρώ για να διασφαλίσει ότι η συναυλία του αμφιλεγόμενου ράπερ θα πραγματοποιηθεί κανονικά.
Η απόφαση προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις σε μια από τις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης, με πολλούς να κατηγορούν τον Ράμα ότι χρησιμοποιεί το event ως εργαλείο προβολής της κυβέρνησής του, την ώρα που το κίνημα των «Φλαμίνγκο» και χιλιάδες πολίτες ζητούσαν την παραίτησή του. Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό κλίμα, η Ειρήνη Αχιλλέως ταξίδεψε στα Τίρανα για να δει από κοντά τον Ye και περιγράφει στο ΚΛΙΚ μια εμπειρία που είχε πολιτικές πορείες, ταξιτζήδες που έβαζαν Gucci Φόρεμα στα ηχεία, χάος στην οργάνωση, έναν εντυπωσιακό Kanye και, δυστυχώς, τον χειρότερο ήχο που έχει ακούσει ποτέ σε συναυλία.
Μέσα από τα μάτια της Ειρήνης
«Το στάδιο ήταν πολύ κοντά στο αεροδρόμιο, οπότε το περάσαμε μόλις φτάσαμε.
Την προηγούμενη μέρα, όμως, ζήσαμε κάτι τελείως διαφορετικό. Εδώ και περίπου έναν μήνα γίνονται πορείες στην Αλβανία κατά του Έντι Ράμα, οπότε αποφασίσαμε να πάμε κι εμείς σε μία. Ήταν από τις καλύτερες πορείες που έχουμε βρεθεί ποτέ. Είχε απίστευτο κόσμο, από μικρά παιδιά μέχρι γιαγιάδες, όλοι φώναζαν συνθήματα και η ατμόσφαιρα ήταν πραγματικά peaceful as f*ck. Υπήρχαν μόνο δύο αστυνομικοί μπροστά και δύο πίσω. Καθίσαμε περίπου μιάμιση ώρα, λέγαμε τα συνθήματα μαζί τους και νιώσαμε όλη αυτή τη δυναμική στο πετσί μας.
Την επόμενη μέρα παίρνουμε ταξί για το στάδιο, το οποίο έχει το δικό του lore. Σε όλη τη διαδρομή μιλούσαμε με FaceTime με τον ξάδελφο του ταξιτζή από τη Χαλκιδική και ο οδηγός είχε βάλει στα ηχεία το “Gucci Φόρεμα”. Τον ρωτήσαμε: “Will you take us to Kanye West?” και απαντάει: “Yes baby”.
Διαβάστε επίσης
Φτάνουμε στο στάδιο και γενικά φαινόταν εντελώς ανοργάνωτο. Όλος ο κόσμος πήγαινε πρώτα στα σούπερ μάρκετ, αγόραζε ποτά και προμήθειες, κι εμείς αναρωτιόμασταν “καλά, δεν τους ελέγχουν;”. Τελικά είπαμε “κάτι θα ξέρουν” και πήραμε κι εμείς κάτι κρασιά που έμοιαζαν με χυμούς.
Εμείς φτάσαμε γύρω στις 6, ενώ ένας φίλος μας ήταν εκεί από τις 4 και ακόμα περίμενε έξω. Οι πόρτες άνοιξαν τελικά στις 19:30 με 20:00, παρότι η συναυλία υποτίθεται ότι ξεκινούσε στις 20:00. Επικρατούσε μεγάλη σύγχυση. Όλοι είχαν κολλήσει σε μία είσοδο, ενώ υπήρχαν τέσσερις, απλώς δεν υπήρχε κανείς να ενημερώσει τον κόσμο, ούτε υπήρχαν ταμπέλες. Εμείς, επειδή είμαστε έξυπνες, τρυπώσαμε από αλλού, βρήκαμε μια είσοδο που δεν είχε καθόλου κόσμο και μπήκαμε κατευθείαν.
«Ήταν μια συναυλία για έξυπνους»
Μπήκαμε άνετα στην αρένα, προσπαθήσαμε να βρούμε το merch, αλλά δεν τα καταφέραμε ποτέ. Μέσα δέχονταν μόνο μετρητά, όπως και γενικά παντού. Στα μπαρ δεν υπήρχαν καθόλου ουρές, γιατί σχεδόν όλοι είχαν ήδη ψωνίσει από τα σούπερ μάρκετ. Κι εμείς, φυσικά, ήπιαμε μια χαρά τα κρασάκια μας.
Περιμέναμε περίπου 40 λεπτά και η συναυλία ξεκίνησε στις 21:15 ακριβώς. Είχαμε τα πιο φθηνά εισιτήρια στην αρένα, αλλά η ορατότητα ήταν εξαιρετική. Το μεγάλο πρόβλημα ήταν ο ήχος.
Ειλικρινά, ήταν ο χειρότερος ήχος που έχω ακούσει ποτέ. Όχι μόνο σε συναυλία. Ούτε σε τρύπα στο Μεταξουργείο δεν έχω ακούσει τόσο κακό ήχο. Τα ηχεία καιγόντουσαν και γκλίτσαραν συνέχεια. Δίπλα μας υπήρχαν τρεις τεράστιες κολόνες και ήταν αίσχος. Υπήρχε ένας σεκιουριτάς δίπλα τους κι εγώ πραγματικά πίστευα ότι κάποια στιγμή θα πάρουν φωτιά. Έλεγα στη φίλη μου “τώρα θα γίνει μπαμ, πάμε να φύγουμε από εδώ”. Κάθε φορά που έμπαινε δυνατό μπάσο, τα ηχεία διαλύονταν. Και επειδή κάποια κομμάτια βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στο μπάσο, δεν μπορούσες να τα απολαύσεις όπως έπρεπε. Στην αρχή πάθαμε σοκ. Μετά το συνηθίσαμε και, ειδικά μετά το πρώτο μπουκαλάκι κρασί, όλα έγιναν πολύ καλύτερα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Kanye, πάντως, είχε τρομερή σκηνική παρουσία. Στην αρχή δεν ήμασταν καν σίγουροι ότι ήταν όντως αυτός, επειδή φορούσε μάσκα. Το σκηνικό ήταν πολύ εντυπωσιακό, με πυροτεχνήματα, καπνούς και φώτα.
Ξεκίνησε με το King και γενικά το setlist ήταν φανταστικό. Άρχισε με παλιότερα κομμάτια και στη συνέχεια πέρασε στα πιο καινούργια. Για μένα ήταν μια πολύ συναισθηματική εμπειρία, γιατί έχω μεγαλώσει με αυτά τα τραγούδια. Μου θύμιζαν τον αδερφό μου και όλη την παιδική και εφηβική μου ηλικία, περίπου από τα 9 μέχρι τα 16. Ήμασταν αρκετά κοντά και τον βλέπαμε σχεδόν φάτσα-κάρτα. Δεν είχαμε ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Διαβάστε επίσης
Το κοινό ήταν τρομερά πωρωμένο. Όλοι τραγουδούσαν, χόρευαν και συμμετείχαν συνεχώς.
Η συναυλία κράτησε περίπου δύο ώρες, χωρίς σχεδόν καμία διακοπή. Οι αλλαγές στο πρόγραμμα ήταν πολύ ωραίες και υπήρχαν και κάποια remix, όπως αυτό με τους Beastie Boys, που κάνει σε κάθε πόλη και ήταν πολύ ενδιαφέρον.
Το να βλέπεις αυτή τη φιγούρα μπροστά σου ήταν απίστευτο συναίσθημα. Το visual κομμάτι άλλαζε συνεχώς. Η τεράστια σφαίρα στο σκηνικό μεταμορφωνόταν διαρκώς και, στο Blood on the Leaves, έγινε ολόκληρη κόκκινη, μαζί με τους καπνούς. Ήταν πραγματικά εξωπραγματικό. Επίσης, παρότι η σκηνή ήταν 360 μοιρών, σχεδόν όλη την ώρα κοιτούσε προς τη δική μας πλευρά. Μάλλον ήμασταν οι καλύτεροι.
Στο τέλος υπήρχε αρκετή σύγχυση για την αποχώρηση. Για να φύγουμε περπατήσαμε πάνω από μία ώρα, γιατί γινόταν χαμός. Υπήρχαν και κάτι λεωφορεία που έγραφαν “Kanye West” και όλος ο κόσμος περπατούσε στον δρόμο. Ήταν λίγο κατάσταση “πρόβατο” — όλοι ακολουθούσαν ο ένας τον άλλον, με αρκετό στριμωξίδι, αλλά επειδή ο χώρος ήταν ανοιχτός, δεν έγινε κάτι ιδιαίτερο.
Η συναυλία τελικά δεν ήταν sold out, οπότε και μέσα υπήρχε άνεση. Για μένα έτσι πρέπει να είναι μια συναυλία. Πολλές θέσεις στις κερκίδες έμειναν άδειες και αρκετός κόσμος είχε ξενερώσει. Παρ’ όλα αυτά, για αυτό που ήταν, περάσαμε πολύ ωραία. Αν εξαιρέσεις τον ήχο —που πραγματικά ήταν ο χειρότερος που έχω ακούσει ποτέ— η εμπειρία άξιζε. Δοκιμάσαμε μάλιστα να μετακινηθούμε σε άλλα σημεία, μήπως άλλαζε κάτι με τα ηχεία, αλλά δεν υπήρχε καμία διαφορά».
Διαβάστε επίσης
