«Cinq Sens»: Πώς λέγεται η κόλαση στα γαλλικά;
Χειμωνιάτικες γεύσεις στο «Cinq Sens» © Ρεμί

«Cinq Sens»: Πώς λέγεται η κόλαση στα γαλλικά;

Μακριά από τις μόδες ένας μάγειρας υπηρετεί μια νόστιμη αποστολή να σε χορτάσει.

Το «Cinq Sens», το γαλλικό αυτό μικρό διαμαντάκι βρίσκεται στο Παγκράτι και θα ήθελα να το είχα ανακαλύψει πρώτος εγώ, να το έγραφα και μετά να δεχόμουν συγχαρητήρια από όσους είχατε την χαρά να πάτε και να ανακαλύψετε την γαλλική κουζίνα αυτού του ταπεινού μάγειρα, και να φούσκωνα από χαρά.

Η αποκάλυψη για την ύπαρξή του έγινε πριν από επτά μήνες από ένα συνάδελφό του και μάλιστα σε πιεστικό τόνο· έως πολύ πιεστικό. Εντάξει, δεν με απείλησε και με όπλο…

Στο «Cinq Sens» συναντάς όλα αυτά τα αγαπημένα γαλλικά πιάτα που δεν έχουν υποστεί ιαπωνική βελτίωση, αλλά είναι μια ξεκάθαρη γαλλική κουζίνα, ίσως λίγο πιο ανάλαφρη. Αλλά η ουσία είναι ίδια: Πληθωρικές γεύσεις, βουτυράτες, τις οποίες θα συναντούσες σε ένα σκοτεινό στενό κάπου στο Παρίσι σε ένα μικρό μπιστρό, από ένα μάγειρα που έχει ένα σκοπό να σε μυήσει και να σου ζεστάνει την καρδιά. Έχει μια χειμωνιάτική εσάνς η γαλλική κουζίνα.

Cinq Sens
© Ρεμί
Cinq Sens
© Ρεμί

Κεφάλαιο ψωμι και βούτυρο. Το δείπνο ξεκινάει με το σερβίρισμα στην κάτι σαν μπαγκέτα και στο βούτυρο με πάπρικα. Ευκολά παρασύρεσαι, θα ήθελα να σας αναφέρω. Είναι σατανικός συνδυασμός το ζεστό ψωμι με το βούτυρο. Η τάρτα κάστανου με το τυρί συνεχίζει επάξια και σου προσφέρει το ίδιο λιχούδικο ταξίδι. Θα σταθώ στο ότι το δεύτερο ορεκτικό με τα σκάλοπς και την αέρινη κρεμούλα ήταν πραγματικά αφρός και τόσο αψογά ψημένο το σκάλοπς.

Κεφάλαιο Κυρίως. Μοσχάρι περιχυμένο με σάλτσα café de paris και μια τραγανή, ορθογώνια, βουτυρωμένη και τηγανιτή πατατούλα. Νομίζω ότι θα μπορούσε να ήταν ένα πιάτο που θα ήθελα να το τρώω μέρα παρα μέρα. Για δεύτερο πιάτο ηρθε μοσχάρι Μπουργκινιόν με κοχυλάκια, φόρος τιμής στην αυθεντική συνταγή της Βουργουνδίας. Πιάτο νόστιμο και είχε και αυτές τις εξάρσεις από το κρυμμένο σε κομμάτια καπνιστό χοίρο: καραμελωμένο, έλιωνε στο στόμα σου.

Cinq Sens
© Ρεμί

Μια ωδή στην κρεμ μπρουλέ

Κάθε 7 Ιανουαρίου έχω πιάσει τον εαυτό μου να κάνει ανατριχιαστικά το ίδιο πράγμα. Θα σκεφτείτε κάτι σοβαρό έχει να μας πει! Σας έχω πει, αν μου δινόταν η ευκαιρία να επέστρεφα ξανά πίσω δεν θα γινόμουν Παναθηναϊκός, Αιγόκερως, Σοσιαλιστής, Άτυπος, να δακρύζω με το παραμικρό και να είμαι τόσο εμμονικός.
Στέκομαι στο γεγονός ότι τέσσερα συναπτά χρόνια τρώω κρεμ μπρουλέ στις 7 Ιανουαρίου. Όχι δεν είναι σαν επέτειο ούτε γιορτάζω μια ανάμνηση, είναι μια σειρά από τυχαία γεγονότα. Μου αρέσει να αναφέρω ανοησίες με στόμφο! Μου το θύμισαν φέτος οι αναμνήσεις του F.B. Στο μεταξύ γράφω το ίδιο πράγμα… Δεν ξέρω τι έρωτα παράλογο έχω με αυτό το γλυκό και με διάρκεια ετών. Το αστείο είναι ότι οι πιο πολλοί νομίζουμε ότι είναι γαλλικό. Εγώ πιστεύω ότι είναι αγγλικό ή ισπανικό, απλά οι πονηροί Γάλλοι ότι βλέπουνε ότι έχει επιτυχία το βαφτίζουν δικό τους· εδώ κλέψανε τα κρουασάν από τους Αυστριακούς! Είναι απίστευτο γλυκό αρκεί να στο σερβίρουν σωστά, γιατί δυστυχώς πια το τρώμε σαν παγωτό.
Φέτος θα αλλάξω την ανάμνηση και θα προσθέσω ότι στις 7.01.2026 μου λύθηκε η απορία ότι δεν μπορεί να είναι πολύ ζεστό το σώμα της κρέμας, αλλα σε θερμοκρασία δωματίου. Στο «Cinq Sens» έχουν μια απίθανη κρεμ μπρουλέ, με την οποία παθαίνεις ένα μικρό αμόκ από την γεύση και την τρως γρήγορα για να μην στην φάει άλλος και μετά πάς στο προφιτερόλ τους, που έχει ένα choux-αφρός και συνοδεύεται με ζεστή σοκολάτα. Πώς λέγεται η κόλαση στα γαλλικά;
Mπαγκέτα με βούτυρο, μοσχαράκι μπουργκινιόν, κρεμ μπρουλέ και στα ηχεία «Poupée de cire, poupée de son» από τη France Gall είναι μια σκηνή ευτυχίας, και ξεχνάς ότι είσαι Παναθηναϊκός, Αιγόκερως, Σοσιαλιστής, Άτυπος και το μόνο που σου μένει είναι να δακρύζεις γιατί τελικά υπάρχει παρηγοριά για όλα αυτά με μια κουταλιά από αυτό το γλυκό.

Μακριά από τις μόδες ένας μάγειρας υπηρετεί μια νόστιμη αποστολή να σε χορτάσει. Πώς λένε το συγχαρητήρια στα Γαλλικά;

Σχετικά άρθρα