Oι απογνώσεις του Ρεμί (και ένα σχόλιο που έπρεπε να γίνει)

Στην Απόγνωση αυτής της εβδομάδας, οι βόλτες γίνονται πορείες ενώ η ζωή συνεχίζει να περιλαμβάνει και τη γαστρονομία και τη συνέχεια.

Κεφάλαιο 1 | 28.02: Τα τρένα

Λατρεύω να κάνω βόλτες στην Αθήνας και στην Ευριπίδου τα απογεύματα της Τετάρτης, την στιγμή που κλείνουν τα μαγαζιά και μαζεύουν την πραμάτεια τους οι μικροπωλητές.

Την ώρα που οι τελευταίες σταγόνες του ήλιου γλυκαίνουν την ασχήμια του τσιμέντου. Λατρεύω αυτές τις εικόνες και μετά να πίνω ένα κρασί σε μια ταράτσα στο Σύνταγμα και να βλέπω τα πρώτα φώτα να ανοίγουν· αυτές οι ημέρες στο κέντρο είναι σαν να κολλάνε οι δείχτες κι όλη η πόλη μοιάζει ρεύμα που τινάζει.

Δεν είναι ημέρες φωτός αλλά σκοτεινές, είναι οι ημέρες που αναρωτιέσαι ποιος έχει την δύναμη: αυτός που χτυπάει η αυτός που πονάει; Ο κύριος Μίσα o δάσκαλος χορού και μπαλέτου μου μου λέει συνέχεια: «Αυτοί που χτυπάνε Ρεμί φοβούνται αυτούς που πονάνε, γιατί συνήθως αυτοί που πονάνε δεν έχουν να χάσουν κάτι και είναι τρομακτικό τι δύναμη έχε ένας άνθρωπος όταν τα έχει χάσει όλα και πονάει».

Μην το ξεχνάμε αυτό και μην ψάχνουμε τι θα μπορούσε να κρύβει ο πόνος, η ιστορία θα δείξει αν κάναμε λάθος για το πρόσωπο που είναι μπροστά, δεν θα με νοιάξει αν είναι το αντίθετο και κερδίσει κάτι, εμείς διαμαρτυρόμαστε για την άδικη πράξη. Μην το ξεχνάς αυτό για την αδικία και για την λογική φωνάζεις! Γιατί είναι παράξενο όταν χάνεται η λογική συνέχεια του ανθρώπου, πάντα πρώτα φεύγει ο μεγάλος και μετά το παιδί. Αν χάνονται άδικα παιδιά αλλάζουν θέσεις τα σύμπαντα και η «καθεστηκυία τάξη» καταστρέφεται.

Ο ηθικός νόμος είναι νόμος, ας κρατήσουμε επιτέλους κάποιους νόμους σε ευθεία γραμμή και να μην ξεχνάμε ότι την πολιτική σταθερότητα την φέρνει μόνο η δικαιοσύνη και η αλήθεια. Δεν θα σε προτρέψω να πας στην πορεία, να αφιερώσεις μια προσευχή η ένα δάκρυ αν δεν το λέει η ψυχή σου για τα παιδιά από τα Τέμπη που κλείνουν χρόνια για να δικαιωθούν.

Ποιος είμαι εγώ να προτρέπω ένας άτυπος χαρακτήρας μιας φαντασμένης λέσχης γευσιγνωσίας είμαι. Αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω ότι αυτό που συμβαίνει είναι μεγάλος λεκές και μισώ τους λεκέδες αν δεν είναι από ζυμαρικά απόλαυσης!

Σίγουρα όμως η ζωή συνεχίζεται και βέβαια πρέπει να συνεχίζουμε να διεκδικούμε και να παλεύουμε ένα καλύτερο μέλλον, δικαιοσύνη και βέβαια καλύτερες γεύσεις. Βέβαια μην ξεχνάμε ότι η γαστρονομία είναι κοινωνική ασχολία που συμπεριλαμβάνει τα πάντα ακόμα και μια διαμαρτυρία· για αυτό κι εγώ σας τα ανακατεύω απεγνωσμένα όλα μαζί.

Κεφάλαιο 2 | Χταπόδι με κοφτό μακαρονάκι

Μια ημέρα στην εξοχή, μια τυχαία Καθαρά Δευτέρα, κατάλαβα ότι το αγαπημένο μου νηστίσιμο φαγητό είναι το κοφτό μακαρονάκι με χταπόδι. Αν είναι και στιφάδο, ακόμα καλύτερα. Το αγάπησα κρύο αλλά πια θέλω να είναι ζεστό, βαρέθηκα τα κρύα. Θέλω να είναι ζεστό και να σερβίρεται σε τάπερ!

Κεφάλαιο 3 | Ανυπόφορα Κυριακάτικα απογεύματα

Το αγαπημένο μου κοκτέιλ είναι το porn star Martini! Το αγαπάω βασικά γιατί πάνω από όλα δεν έχει μαρτίνι, αλλά στο σερβίρουν στο ποτήρι του, το οποίο σε κάνει να νιώθεις λίγο Bond. To κακό είναι ότι δεν μπορείς να πεις στον barman «shaken not stirred».

Είναι το μοναδικό πράγμα που με κάνει να ξεχνάω με ευκολία αυτά τα καταθλιπτικά χειμωνιάτικά απογεύματα της Κυριακής τα οποία είναι βασανιστικά και οδυνηρά. Η Κυριακή μου θυμίζει αυτό το τραγούδι που λέει:

Ό, τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο Οι πικραμένες καρδιές το ξέρουνε μόνο.

Ξεκινάει με εκδρομή ή κάπου βόλτα σε ένα εστιατόριο και μετά μόλις πέσει το σκοτάδι εφιάλτης… Όταν ήσουν μικρός έκανες ότι διάβαζες τα απογεύματα, ενώ ήθελες να δεις Αθλητική Κυριακή και όταν μεγαλώνεις σκέφτεσαι τι θα αντιμετωπίσεις την Δευτέρα και σε πιάνει πανικός!

Τέτοια εναλλαγή συναισθημάτων μου έχει προκαλέσει μια ισπανική ταινία, η «Οργή ενός Υπομονετικού Ανθρώπου». Εκεί που νομίζεις ότι βλέπεις ένα ρομάντζο ξαφνικά γίνεται ταινία εκδίκησης!

Πρέπει να δημιουργηθεί μια λέσχη να καθόμαστε να πίνουμε και να βλέπουμε ταινίες τις Κυριακές τα απογεύματα, και μετά να πηγαίνουμε όλοι μαζί σαν εκδρομή τον καθένα στο σπίτι του, για να μην αισθανθεί μοναξιά Κυριακής στην διαδρομή!

Kεφάλαιο 4 | Τα γλυκά και η πρώτη κουταλιά

Δεν τρώω γλυκά με βουλιμία. Έχω όμως μια τρέλα να τα βλέπω και να τα φωτογραφίζω, βασικά αν επέλεγα τι θα έκανα στην ζωή μου για τα επόμενα χρόνια θα ήθελα να ήμουν δοκιμαστής (μιας κουταλιάς) και φωτογράφος γλυκών. Κάποια από αυτά είναι έργα τέχνης, ενώ σε κάποια αρκεί μια μόνο κουταλιά να σε πάει στον παράδεισο .

Σαν την πρώτη κουταλιά δεν έχει βασικά, μετά η δεύτερη και η τρίτη είναι μάταιη. Είναι σαν την πρώτη ρουφηξιά στο τσιγάρο (όταν έχεις να καπνίσεις καιρό), είναι σαν την πρώτη ματιά που έδωσες σε αυτήν την κοπέλα που χανόταν μέσα στο λεωφορείο όταν ήσουν έφηβος και αυτή έβλεπες ότι σου χαμογέλασε πίσω από το τζάμι, είναι σαν το πρώτο γκολ νίκης που πανηγύρισες στο 98 όταν πήγες πρώτη φορά στο γήπεδο .

Αν το γλυκό είναι υπέροχο η πρώτη κουταλιά είναι το πιο ωραίο πράγμα στο κόσμο. Αν το γλυκό είναι άθλιο, όλα αυτά τα υπέροχα γίνονται αντίθετα: το τελευταίο σου τσιγάρο σπάει, χάνεις το λεωφορείο με το κορίτσι και μετά πιάνει λασποβροχή, τρως τέσσερα γκολ από τον Γαύρο μέσα στην Λεωφόρο (την έχω περάσει live αυτήν την πίκρα).

Μακάρι να με φώναζαν όλα τα ζαχαροπλαστεία του κόσμου και να με φώναζαν για μια τέτοια δοκιμή.