Οι μπρουτάλ, υπέροχες, αλήτικες και βρώμικες γεύσεις που αγαπήσαμε
Ο Ρεμί συναντά τον Θωμά Δεληγιάννη, aka chef Thomas, και συζητούν για τις βρωμιές που κέρδισαν την ψυχή και το στομάχι τους.
Περιεχόμενα
Ποιος δεν θυμάται τα πρώτα σάντουιτς του Everest που έσταζε η τυροκαυτερή στο χέρι ή την πρώτη version των Κοτοπουλάδων; Νομίζω ότι πια είναι όλα παραγεμισμένα σε άθλιες πατάτες τηγανιτές. Δεν ξέρω αν αγαπάω τις βρωμιές γιατί η αλήθεια είναι ότι κάποιες από αυτές δεν μπορώ να τις ξεχωρίσω. Για να είμαι σίγουρος βέβαια ότι καλύψαμε το θέμα, ζήτησα την βοήθεια του πληθωρικού Θωμά Δεληγιάννη, έχει πιο πολλά χιλιόμετρα από εμένα.
Θωμάς Δεληγιάννης: Οι βρωμιές δεν είναι απλά φαγητό
Δεν έγινα μάγειρας επειδή λάτρεψα τα fine dining, αυτό ήρθε πολύ μετά. Έγινα μάγειρας γιατί κάποτε, ξημερώματα, έξω από μια μπυραρία ενός φίλου, έφαγα ένα σάντουιτς που έσταζε γεύση, ανάμνηση και λίπος αμφιβόλου ποιότητας …αλλά ήταν το καλύτερο πράγμα που είχα γευτεί ποτέ μου. Τότε κατάλαβα ότι και εγώ θέλω να προσφέρω αυτό το συναίσθημα σε άλλους. Έτσι μπήκα στην πρώτη κουζίνα.
Οι «βρωμιές» της Ελλάδας δεν είναι απλώς φαγητό. Είναι φασαρία, καυσαέριο, μεθυσμένες συζητήσεις, πλαστικά τραπεζάκια και χαρτί που διαλύεται από τη σος. Είναι η στιγμή που δεν σε νοιάζει τίποτα — μόνο η πρώτη δαγκωνιά. Γύρισα τη χώρα παραπάνω φορές απ’ όσες θυμάμαι και έφαγα χωρίς πολλές σκέψεις. Και αυτά είναι τα μέρη που με έκαναν να θυμηθώ γιατί μαγειρεύω.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
1. «’Οθωνας» (Θεσσαλονίκη) Ο «’Οθωνας» πάντα θα είναι η καντίνα της Θεσσαλονίκης. Καμία άλλη δεν έχει την επιρροή που έχει αυτό το μέρος. Από την επιβλητική μυρωδιά της πανσέτας και το άρωμα του μπιφτεκιού όταν πλησιάζεις, μέχρι τις ουρές ότι ώρα κι αν πας, μέχρι το ότι όσες φορές και να φας, πάντα θα είναι σαν να τρως για πρώτη φορά, ο «’Οθωνας» είναι η επιλογή όταν λέμε καντίνα.
2. «Νικήτας» (Καλαμάτα) Για τον «Νικήτα» ό,τι και να πω είναι λίγο. Ένα μαγαζί που πουλάει μόνο σουβλάκια, τα βάζει σε μια πίτα που μόνο ως άριστη μπορεί να χαρακτηριστεί, ταυτόχρονα όταν το βλέπεις, ενώ στην αρχή σου φαίνεται μικρό, στην πραγματικότητα είναι τόσο όσο, ώστε να σου δώσει την επιβεβαίωση από την πρώτη κιόλας μπουκιά ότι θα πάρεις τουλάχιστον άλλα τρία χωρίς να το σκεφτείς πολύ. Και ίσως η μόνη τηγανιτή πατάτα που μου άρεσε τα τελευταία χρόνια. Η επιβεβαίωση στα λόγια μου είναι ότι είτε πας 13:00 είτε πας 1:00…..δεν έχει ΠΟΤΕ να κάτσεις.
3. «Το Μυρμήγκι» (Θεσσαλονίκη) Το «Μυρμήγκι» έχει το νοστιμότερο λουκάνικο που έχω φάει στην Ελλάδα και ένα από τα τρία νοστιμότερα στον κόσμο. Το βάζει και μέσα σε αυτό το πρόστυχο ψωμί και το μόνο που σου λείπει είναι λίγο ντοματοκρέμμυδο, αλατάκι και μουστάρδα. Πλέον τα έχεις όλα. Το ότι είναι και 24ωρο, είναι προνόμιο για όλους εμάς που δουλεύουμε ως αργά.
4. «Σουβλάκι ο Κώστας» (Αθήνα) Είμαι μια μέρα στην πλατεία Αγίας Ειρήνης και βλέπω ένα μαγαζί που σερβίρει σαντουιτσάκια σε αλουμινένια ταψάκια και οι μυρωδιές ήταν υπερμαγευτικές. Λέω πάμε, φέρε ένα με πανσέτα και ένα με μπιφτέκι. Αυτό ήταν. Ξέχασα τα προβλήματα μου (γέλιο). Τι ωραία πίτα, τι θαυμάσιο ψήσιμο το κρέας, τέρμα ζουμερό μπιφτέκι, πανσέτα μαλακή, τραγανή, αλατισμένη άριστα, όλα τόσο όσο… Ζωγραφιά!
5. «Καράμπελας» (Πειραιάς) Άργησα να ανακαλύψω αυτό το διαμάντι. Μου έφερε ένας φίλος στο εστιατόριο που ήμουν σεφ, ένα μικρό λίγο περίεργο, φουλ πασαλειμένο τυλιχτό το οποίο μέσα είχε …σάλτσα ντομάτας! Λέω οκ θα το φάω μετά, είχαμε πρεμιέρα νέου μας μενού εκείνο το βράδυ και ήταν το στομάχι μου κόμπος. Αφότου σχολάσαμε από μια εξαιρετική νύχτα, είπα να δοκιμάσω. Όπως πάντα η πρώτη μπουκιά έχει την μεγαλύτερη σημασία, δεν θα πω πολλά, το έφαγα σε κυριολεκτικά τρεις μπουκιές και πήρα το αμάξι να δω ποιο είναι αυτό το μαγαζί. Θυμάμαι ήμουν με την τότε αρραβωνιαστικιά μου και απλά της λέω πάμε θέλω να δεις κάτι, φτάνουμε στο μαγαζί, το οποίο ήταν ακριβώς όπως το περίμενα, το πιο ρετρό μαγαζί που έχω δει μέχρι σήμερα λες και βγήκε απο τα 70s. Απλούστατα πήγαμε και πήραμε …έξι! Και δεν έμεινε ψίχουλο! Από τότε είναι στάση μου κάθε μήνα.
6. «22 Σουβλάκια» (Θεσσαλονίκη) Πήγα όταν πρωτοάνοιξε, γνωρίζοντας το βιογραφικό του ιδιοκτήτη στα σουβλάκια και λέω πρέπει να το δω αυτό. Πώς κάποιος που είχε ήδη φτιάξει το τέλειο τυλιχτό με σουβλάκι και τον ήξεραν όλα τα Βαλκάνια, κατάφερε να φτιάξει κάτι ΑΚΟΜΗ καλύτερο; Το δικάβαλο ειδικά ήταν λόγος να μείνεις εκεί, να κοιμηθείς πάνω στο ίνοξ ώστε να ξυπνήσεις το πρωί και αυτή να είναι η πρώτη σου μυρωδιά.
7. «Βομβίδια» (Θεσσαλονίκη) Πήγα επτά χρονών πρώτη φορά, μου έκανε εντύπωση τι ήταν αυτά τα μακρόστενα μπιφτεκάκια (γέλια), τα οποία μετά έμαθα ότι λέγονται βομβίδια και στην ουσία είναι μια signature εκδοχή του κεμπάπ. Απλά άλλαξε η ζωή μου στην πρώτη μπουκιά. Μπορεί να έφαγα είκοσι εκείνη την ημέρα. Αριστοτεχνική αξιοποίηση του κιμά, τόσο απλά, τόσο αυστηρά, τόσο νόστιμα. Γι’ αυτό και πολλοί προσπάθησαν να αντιγράψουν στην πορεία, αλλά κανείς ούτε πλησίασε. Τελικά ούτε μπιφτεκάκι ήταν ούτε κεμπάπ …ήταν βομβίδιο.
Διαβάστε επίσης
Ρεμί: Το δικό μου βρώμικο είναι fine dining
1. «Καντίνα Τάκης» (Νέο Ηράκλειο)
Ο «Τάκης» είναι μια από τις καλύτερες απομείναντες καντίνες της πρωτεύουσας βρίσκεται στο Νέο Ηράκλειο και θα χρειαστεί δύο υπομονές, μια για την ώρα αναμονής και μια δεύτερη για να το φας. Γιατί θέλει κόπο να το φας και προτείνω να πάρεις το διπλό μπέικον με χοιρινό. Αν υπήρχε θερμοκρασίας βρωμιάς, θα άγγιζε το 100.
2. Σουβλάκια στο ΚΤΕΛ της Λειβαδιάς
Η Λειβαδιά είναι η βασίλισσα του σουβλακίου και μπορεί να μην έχει την παλιά της αίγλη, θα είναι για πάντα στην καρδιά μας. Σε ένα αυτοσχέδιο κουτί που θα μπορούσε να ήταν σκηνικό δίπλα στο μπουζουξίδικο «Βιετνάμ» της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη είναι το μαγαζί. Σουβλάκια και πατάτα τηγανιτή και Λεβαδειακός, αλήθεια τι ομαδάρα φέτος έφτιαξε ο πρόεδρος;
3. «Nικαράγουα» (Πειραιάς) Δεν είναι βρώμικη αλλά για εμένα που δεν τρώω πολλά βρώμικα, είναι το δίκο μου fine dining βρώμικο. Όχι το χοιρινό ή το κοτόπουλο αλλά το μπρουτάλ της λουκάνικο. Είναι πιπεράτο είναι γευστικότατο και έχει και αυτή την εσάνς μουστάρδας, Να σταθώ όμως ότι άλλο βρώμικο είναι και το σουτζούκι: πολύ δύσκολο για τα γούστα μου, δεν σας κρύβω.
4. «Ταλιμπάν» (Πεύκη)
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια για τον ευγενικό, μαχητή «Ταλιμπάν». Απλά δείτε την φωτογραφία: Ένα τεράστιο οπλοστάσιο γεύσης στο στόμα σας. Βασικά για να αντέξεις τον «Ταλιμπάν» πρέπει να είσαι νηστικός δυο ημέρες.
5. «Βομβίδια» (Θεσσαλονίκη) Ρώσικη σαλάτα, πατάτα τηγανιτή, ψωμί, τομάτα και «Βομβίδια». Τι είναι τα βομβίδια το εξηγεί καλύτερα ο Θωμάς. Για εμένα είναι μια κατηγορία μόνα τους.
6. «Εkiben Smash Burger» (Αθήνα) Δεν είναι ακριβώς βρωμιά: είναι η υπερτατή fine dining βρωμιά. Είναι το μπέργκερ που καθόρισε την μπεργκεροζωή της Αθήνας. Από τότε χιλιάδες μιμητές βγήκαν στην φόρα για να το αντιγράψουν. Διπλό smash μπιφτέκι με λίπος ενσωματωμένο μέσα του. Είναι σαν καραμελίτσα απόλαυσης.
7. «Θανάσης Κεμπάπ» (Αθήνα) Το απόλυτο για εμένα είναι το δίκανο κεμπάπ του «Θανάση» στο Μοναστηράκι. Δεν έχει πολλά: δύο κεμπάπ, ντομάτα και κρεμμυδάκι. Από την λαιμαργία σου θέλεις να αρπάξεις και άλλο. Το κάνεις, το παίρνεις, το τρως και μετά απλά περιμένεις το έμφραγμα να σου έρθει. Τουλάχιστον πεθαίνεις χορτάτος.
8. «Rainbow Πατατούγκα» (Βόλος)
Είναι το must του Βόλου και ιδανική μόνο αν έχεις πιεί. Όχι επειδή αν πίνεις δεν καταλαβαίνεις, αλλά τότε είναι και φάρμακο γιατί σαν σφουγγάρι μαζεύει όλο το αλκοόλ. Είναι το απαραίτητο συστατικό για να περάσεις ακόμα και από έλεγχο αλκοοτέστ. Είναι πεϊνιρλί γεμιστό με πατάτες.
Διαβάστε επίσης
