Oι γαστρονομικές απογνώσεις του Ρεμί: Ένα αντίο στη νυχτερινή Αθήνα και τη Μαρζάν Σατραπί
O Ρεμί ίσως ήταν μετρ στην προηγούμενη ζωή του. Στην τωρινή πάντως, αγάπησε παράφορα το «Persepolis»
Κεφάλαιο 1: Τα bar restaurants και τα σκυλάδικα
Όταν ήμουν νέος και όχι ένας δυστοπικός γέρος, περίμενα το καλοκαίρι για να πάω στο Μπόκα, στο Μπαλτάζαρ ή στο Ακρωτήρι ή σε κάποιο από αυτά τα περιβόητα bar restaurants της Αθήνας.
Η αλήθεια είναι ότι ήταν και εποχές σουρεαλιστικού σουρεαλισμού: χρηματιστήριο, Ολυμπιακοί Αγώνες, και όλοι ζούσαμε το όνειρο της οικονομικής αναγέννησης του έθνους!
Δυστυχώς, όλα τα σουρεαλιστικά τελειώνουν. Εδώ τελείωσαν βέβαια πολύ γρήγορα και δημιουργήθηκε μια δυστοπία ετών και μια ενοχή γύρω από τα bar restaurants. Σαν ατομική βόμβα έπεσε στην πόλη και εξαφανίστηκαν όλα.
Δεν σας κρύβω ότι τότε τα bar restaurants είχαν και μια δικαιοσύνη, γιατί συναντούσες όλες τις φυλές της κοινωνίας: από τους επιδειξιομανείς μέχρι τα εικοσάχρονα που απλώς έρχονταν γιατί ήταν όλοι εκεί. Όταν ξεκινούσε πάντως ο χορός, κάπου άνοιγαν τα σύνορα και όλοι χόρευαν στην ίδια πίστα.
Διαβάστε επίσης
Κάτι το οποίο δεν υπάρχει πια στη νυχτερινή Αθήνα και ιδιαίτερα στις πίστες, που δεν σας κρύβω ότι απεχθάνομαι. Εκεί όχι μόνο σύνορα υπάρχουν, αλλά τα μαγαζιά έχουν στηθεί ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο: σε ζώνες. Η ζώνη των αλόγιστων χρημάτων και η ζώνη των άλλων. Ουσιαστικά δεν γλεντάς· κοιτάζεις το νεοπλουτιστικό show που παίζει στην Α’ ζώνη.
Μαγαζιά 2.000 τ.μ. είναι στημένα για το πάρτι λίγων τετραγωνικών των νεόπλουτων και βαθυπλούτων, συνήθως γόνων. Ρίχνει και ο τραγουδιστής κάθε δέκα λεπτά ένα «με ακούει ο εξώστης;», «εγώ για εσάς τραγουδάω», βγαίνει η υποχρέωση του λαϊκού παιδιού και ξανά μπροστινός λουλουδοπόλεμος. Ωχ, Θεέ μου, πόσο βαριέμαι τα λαϊκά παιδιά που αγαπούν τα λαϊκά παιδιά!
Τώρα, αν είσαι στο σύνορο μεταξύ νεοπλουτισμού και πλέμπας, πάλι την έχεις κάτσει, γιατί οι σερβιτόροι της ζώνης σου κοιτάζουν την άλλη ζώνη. Για να παραγγείλεις ή για να πληρώσεις, κάνεις τάμα στον Άγιο Σπυρίδωνα.
Βέβαια, κάπως έτσι διαμορφώνεται και η κατάσταση στα εστιατόρια με τις ζώνες. Δεν έχεις κάνει κράτηση μέσω του τάδε; Δεν σου έχει κλείσει τραπέζι ο παράλλος; Βρίσκεσαι στο πιο μικρό τραπέζι του μαγαζιού, το οποίο συνήθως είναι είτε δίπλα στην τουαλέτα είτε στην έξοδο. Μας γλιτώνει μόνο η απόλυτη σκυλοποίηση των εστιατορίων, επειδή είναι ανοιχτά περισσότερο από τα σκυλάδικα — συγγνώμη, τα «πολιτιστικά κέντρα».
Αυτό με τους μετρ πάντως πρέπει να το κοιτάξουμε. Γιατί να δώσω μπουρμπουάρ σε ένα μορφόνι, σκέφτομαι. Άσε που πάντα θα υπάρχει ένας μεγαλύτερος επιδειξιομανής από εσένα. Στην προηγούμενή μου ζωή θα ήθελα να γίνω μετρ.
Κεφάλαιο 2: Αποχαιρετισμός στη Μαρζάν
Πριν από πολλά πολλά χρόνια, το 2007, η αρχόντισσα της ελληνικής διανομής, η Πέγκυ Καρατζοπούλου, με φωνάζει να της αναλάβω το promotion του «Persepolis». Η πρεμιέρα της ταινίας θα γινόταν στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Ασπρόμαυρο animation περσικής καταγωγής, καταδικασμένο — πίστευα — σε μηδενικά εισιτήρια.
Δεν την πίστευα καθόλου. Δειλά ζητάω τη βοήθεια του δαιμόνιου Χρήστου Σοκόλη από τα Fresh, ο οποίος ξετρελάθηκε με την ιδέα και σκαρφίστηκε γλυκά για την ταινία και μια μεγάλη τούρτα. Την αγάπησε πολύ την ταινία ο Χρήστος. Εγώ μέχρι τότε δεν την πίστευα, ώσπου την είδα στην πρεμιέρα. Το τέλος μας βρήκε 300 ανθρώπους με δάκρυα. Είχαμε πάθει τέτοιο συναισθηματικό σοκ, που σχεδόν κανείς δεν είχε όρεξη για γλυκό.
Μετά από πέντε χρόνια, κάνει το Golden Hall αφιέρωμα ενός μήνα στη γαλλική κουλτούρα και μου ζητάει βοήθεια για ταινίες. Προτείνω, εννοείται, το «Persepolis». Μόλις ξεκίνησε η προβολή, περνάει μια κυρία και διαβάζει τη λέξη «μαλάκας». Κάνει έναν πανικό στο εμπορικό κέντρο. Με παίρνει ο διευθυντής έξαλλος: «Τι ταινία μας πρότεινες; Πήρε μια κυρία και είπε ότι ήταν αισχρή. Να διακόψουμε την προβολή».
Διαβάστε επίσης
Του λέω: «Αγαπητέ, θα διακόψεις το απόλυτο κομψοτέχνημα επειδή μια τύπισσα διάβασε τη λέξη “μαλάκας”; Να το μάθουν οι Γάλλοι, που είναι σωβινιστές και της έχουν δώσει Σεζάρ και την έστειλαν για Όσκαρ, ότι το έκανες αυτό, θα γίνει διπλωματικό επεισόδιο».
Στη φράση «διπλωματικό επεισόδιο» γλίτωσε το κόψιμο η προβολή.
Μετά από χρόνια, με ρωτάει η Λου γιατί αγαπάω τόσο πολύ το «Persepolis».
Γιατί η σκηνή με τη γιαγιά και τα γιασεμάκια που πέφτουν από το στηθόδεσμό της είναι λες και είναι κλεμμένη από το σύμπαν των δικών μου εικόνων με τη δική μου γιαγιά.
Αντίο, Μαρζάν, κι ας μη σε πίστεψα το 2007!
