Οι πιο λιχούδικες μακαρονάδες της Αθήνας: To πρίκουελ
Ζητήσατε κι άλλες μακαρονάδες απ' τον Ρεμί και δεν θα μπορούσε να μην σας κάνει το χατίρι.
Περιεχόμενα
Η αρχισυντάκτριά μου μου έστειλε προχθές ένα απειλητικό email που μου έγραφε ότι βαριέται να βλέπει να της στέλνω άλλες μακαρονάδες και σαν υστερογράφο μου έγραψε «μα δεν τρως τίποτα άλλο, μόνο μακαρονάδες, αρμενοβίλ και καριόκιες; Σε πήραμε και για ανατέλλων γαστρονομικό αστέρι, τρομάρα μας!».
Ήθελα να της πω βέβαια την αλήθεια, ότι είμαι ένας άτυπος ινφλουένσερ και αυτά λατρεύει το κοινό μου, αλλά δίστασα γιατί δεν ήθελα να με περάσει για Ανοήτη Ντίβα. Αλήθεια ποιο είναι το αρσενικό της ντίβα; Μετά δεν ήθελα να με περάσει για ντίβα – ινφλουένσερ γιατί εγώ είμαι από την φύση μου καταθλιπτικός και γενικά αυτοί πολλοί χαρούμενοι! Άρα δεν ταιριάζει να είμαι χαρούμενος και να το παίζω άτυπος γενικός γραμματέας. Άσε που αυτοί προωθούν τον καπιταλισμό και εγώ είμαι ένας αθεράπευτος ανάξιος εραστής του Σοσιαλισμού. Μήπως τελικά είμαι καπιταλιστής αν είμαι ινφλουένσερ;
Για να μην πλατιάζω, σκέφτηκα να της κάνω το χατίρι αλλά θυμήθηκα τα χρόνια που ήμουν πολιτικός κρατούμενος και τα χρόνια που ήθελα να γίνω διορατικός σκηνοθέτης και σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να κάνεις πίσω στα όνειρά σου Αρά μετά το νούμερο 1 ήρθε η επιστροφή και τώρα το πρίκουελ. Πάντα μια μεγάλη επιτυχία έχει τρία μέρη. Ο «Πόλεμος των Άστρων», η τριλογία του Κισλοφσκι, ο «Νονός», ο Αγγελόπουλος τρεις ταινίες για να δείξει την ματαιότητα της επιστροφής: όλοι πάνε σε τριάδες, εγώ γιατί να μείνω μόνο σε δύο;
Θα πει κάποιος «μα δεν είσαι γνωστός σαν το Λούκα, τον Κόπολα, τον Κισλόφκι και τον Αγγελόπουλο», αυτό τι πάει να πει, δεν έχω το δικαίωμα στο τρία και στο όνειρο;
Γιατί πρίκουελ; Γιατι είναι πιο παλιές μακαρονάδες και βέβαια σκέφτηκα ότι σε 14 ημέρες θα έχω το επόμενο θέμα μου: «Οι πιο λιχούδικες μακαρονάδες της Αθήνας: Οι Εξόριστες». Μέχρι τότε όμως…
Paccheri Μπολονέζ από το «Cupola»
Mερίδα για δύο άτομα βασικά, χειροποιητό ζυμαρικό με κιμά του ονείρου και τριμμένη παρμεζάνα. Η λέξη παράδεισος αναβοσβήνει στο μυαλό μου. Το τρομερό με αυτό το πιάτο είναι όταν μπει ο κιμάς στο ζυμαρικό το κάνει σαν μικρό λαζάνι γεμιστό.
Κόκκορας με χοντρά μακαρόνια στο «Vezene»
Ξυπνάει μέσα μου η παστιτσάδα, μου το έβγαλε αν και του έλειπε η κανέλα. Ένα αριστουργηματικό πιάτο, μια λιχουδιά που μόλις την δεις θέλεις να την βάλεις μέσα σου.
Mακαρονάδα θαλασσινών στο «Piscis»
Με θέα το Αργοσαρωνικό κάτω στον Πειραιά, στο Μικρολίμανο, μια μακαρονάδα με την οποία γεύεσαι τη θάλασσα. Άψογα εκτελεσμένη, τέλεια στο αλάτι, θέλεις να την ρουφήξεις λίγο λίγο όλη!
Χυλοπιτάκι με αρνί από το «Καφενείο 1987»
Η Κυριακή του «Καφενείου» δημιουργεί ένα πιάτο φόρος τιμής σε αυτούς που εκπίπτουν στην νοστιμιά του αρνιού. Άψογο χυλοπιτάκι, αρνί που λειώνει και ένα μικρό έπος στο στόμα σου.
Χυλοπίτες με καβουρμά στις «Σευχέλλες»
Το μακροβιότερο πιάτο ζυμαρικού στην ελληνική εστιατορική σκηνή: πιστεύω ότι έχουν πουληθεί απίστευτες ποσότητες και όχι άδικα γιατί είναι υπέροχο, μπρουτάλ και εκθαμβωτικό!
Νιόκι με κρέμα παρμεζάνας και προσούτο στο «Malconi’s»
Να σταθώ στο ότι μισώ τα νιόκι γιατί μου την δίνουν όταν είναι πολυβρασμένα, Εδώ γίνεται μια ανατροπή: είναι αέρινα σαν ψητά νιόκι μέσα σε μια κρέμα τυριών και ένα νούπολο που δίνει μια ένταση απίστευτη!
