Οι προσυνεδριακές γαστρονομικές ανακαλύψεις ενός άτυπου γενικού γραμματέα: Για θαλασσινά στο Ίλιον και το Μοσχάτο
«Πυρόλιθος» και «Polpo» είναι δύο τίμιες προτάσεις αν επιθυμείς θαλασσινά
Περιεχόμενα
Σοσιαλιστική Γιάφκα 1: «Πυρόλιθος», στο Ίλιον
Πληθωρικές και αχρείαστες γεύσεις από έναν μαγειρικό εργάτη!
Σε μια κρυμμένη γωνιά της Δυτικής Αθήνας υπάρχει ένα εστιατόριο μικρό και ταπεινό που, αν το ανακαλύψεις, μπορεί να γίνει το στέκι σου, ιδιαίτερα τις καθημερινές που ψάχνεις μετά τη δουλειά να φας κάτι νόστιμο και ταξιδιάρικο, που να είναι και ποιοτικό!
Ο Λάμπρος, ο μάγειρας και ιδιοκτήτης του «Πυρόλιθου», είναι ένας άνθρωπος ο οποίος είναι πολύ ευχάριστος και σε κάνει να νομίζεις ότι είστε γνωστοί χρόνια, ακόμα και αν τον γνώρισες πριν δύο λεπτά. Προσέξτε, χωρίς να γίνει σαν αυτούς που δείχνουν μια περίεργη έως ανόητη δουλοπρέπεια. Απλά, ό,τι έχει εκείνη την ώρα θα στο δώσει και, επειδή είναι υπερβολικός και μπρουτάλ τύπος, για να σε ενθουσιάσει και από την ανάγκη του να σε κάνει να νιώσεις βασιλιάς, θα κάνει και 2-3 ακροβατικά σε γεύσεις που άλλες φορές θα σε εντυπωσιάσουν και άλλες φορές θα σε κάνουν να αναρωτηθείς γιατί το έκανε!
Αγαπάω την υπερβολή, το δείχνω και μέσα από τα κείμενά μου, αλλά αγαπάω και την απλότητα.
Τι φάγαμε λοιπόν σε αυτό το προσεγμένο εστιατόριο. Το σεβίτσε με το μάνγκο δεν με τρέλανε, το βρήκα λίγο ιδιαίτερο για τα γούστα μου και αρκετά όξινο, το ίδιο ένιωσα και με τις φούσκες. Δεν ξέρω αν σας έχω αναφέρει ότι με πιάνει ένας φόβος με τα ωμά θαλασσινά! Τα χτένια είχαν μια αχρείαστη τρούφα, δεν τους έδινε κάτι, βασικά τα χάλαγε. Θα σταθώ όμως στα αέρινα τηγανητά καλαμαράκια τους, τα οποία ήταν μπουκιά και συγχώριο. Ξεχωριστές οι καραβίδες που πρέπει να βγήκαν εκείνη την ώρα από τη θάλασσα και τα αχνιστά μύδια, τα οποία ήθελες να πάρεις ένα κουτάλι και να τρως τη σαλτσούλα τους. Είναι προσεχτικός ο σεφ στην πρώτη ύλη!
Το πιάτο όμως που με συγκλόνισε ήταν τα κοκκινιστά ζυμαρικά με ροφό. Απλότητα και γεύση μοναδική… Αμόκ με έπιασε! Τα ζυμαρικά ήταν όπως έπρεπε, το ψάρι όπως έπρεπε και μια σάλτσα που έδενε τα δύο αυτά υλικά. Φαγητό χάδι, αέρινη νοστιμιά και θα μπορούσα κάθε μέρα να το έτρωγα. Το τέλος μας βρήκε με μια κερασμένη πανακότα.
Ο «Πυρόλιθος» και ο Λάμπρος είναι μια τίμια και ξεχωριστή πρόταση αν επιθυμείς θαλασσινά.
Διαβάστε επίσης
Σοσιαλιστική Γιάφκα 2: «Polpo» στην Κεντρική Λαχαναγορά
Η δυσκολία είναι στο να πας και όχι στο να παραμείνεις!
Το «Polpo» βρίσκεται στο πιο σουρεαλιστικό κομμάτι της Αθήνας και, αν πας βράδυ, θα νομίζεις ότι παίζεις σε ταινία του Ρομέρο. Βέβαια κλείνει στις 22.00 το βράδυ, αλλά ακόμα και το απόγευμα του χειμώνα μια τέτοια αίσθηση μοναξιάς οι δρόμοι την βγάζουν! Για μεσημέρι πάντως είναι μια ιδανική λύση και, αν κάθεσαι και με θέα την κουζίνα, ξεχνάς ότι ακριβώς δίπλα σου περνάει στόλος από νταλίκες και ότι βρίσκεσαι στη Λαχαναγορά. Από πρώτη ύλη το «Polpo» έχει αρκετά καλή, γιατί η οικογένεια που το έχει προμηθεύει αρκετές καλές ψαροταβέρνες της Αθήνας.
Τον χώρο είχα διαβάσει κάπου ότι τον είχαν πάρει για να βάζουν ψυγεία, αλλά τελικά αποφάσισαν να το κάνουν εστιατόριο και, αν κρίνω απ’ το ότι το μαγαζί μια Τρίτη μεσημέρι ήταν γεμάτο και υπήρχαν και άπειροι delivery που πηγαινοερχόντουσαν, μάλλον καλά το οραματίστηκαν. Να ανοίξω μια παρένθεση για τα παιδιά με τα μηχανάκια: να τους σεβόμαστε λίγο παραπάνω και να τους δίνουμε και κανένα tip. Καταρχάς, μας βγάζουν αρκετές φορές από δύσκολη θέση. Πιστεύω, αν δεν υπήρχαν, θα είχα έρθει άπειρες φορές σε απόγνωση: όπως το γράφω, απόγνωση!
Τι φάγαμε στο «Polpo»; Στην αρχή ήρθαν ωραιότατα χόρτα και πήραμε και έναν ωραιότατο κουβά από αχνιστά μεγάλα άγρια μύδια. Ήταν όπως έπρεπε και είχαν ωραίο ζουμάκι για το ζεστό ψωμάκι. Επίσης φάγαμε καλαμαράκια τηγανητά που ήταν αφρός και πεντανόστιμο μπακαλιάρο με απίστευτη σκορδαλιά! Για κυρίως ήρθε ένα ωραιότατο μπαρμπουνάκι που έλιωνε στο στόμα σαν marshmallow (το ζαχαρωτό μπαρμπουνάκι θα μπορούσε να κυκλοφορεί σαν γεύση στην Ιαπωνία) και, τέλος, μια υπέροχη μακαρονάδα με θαλασσινά, την οποία ονομάζουν του ψαρά.
Να τονίσω, ωραίο και το χύμα κρασάκι τους! Οι τιμές του «Polpo» είναι όπως ενός μέσου καλού μαγαζιού με θαλασσινά, αλλά με ανώτερη ποιότητα, και ο χώρος είναι περιποιημένος, δεν είναι για πολυτέλειες. Αγαπημένοι φίλοι μου είπαν να δοκιμάσω και όστρακα, στην οποία έχω μια φοβία από μικρός όπως είπαμε παραπάνω. Είχα πάθει δηλητηρίαση και από τότε δεν το έχω ξεπεράσει!
Αν το «Polpo» ήταν σε πιο ωραία γειτονιά, νομίζω ότι θα γινόταν ακόμα πιο πολύ πανζουρλισμός, βασικά παροξυσμός, και μετά από τέτοια επιτυχία συνήθως με μαθηματική ακρίβεια θα ερχόταν η άνοδος στις τιμές.
Διαβάστε επίσης
