Τρία κρυφά διαμάντια με ψαρικά στην Αττική
Off radar ναι, off γεύση όχι. Υπάρχουν κάποια ψαρομάγαζα που η ανακάλυψή τους έχει ακόμα πιο εντονη γεύση.
Υπάρχουν μαγαζιά στην Αθήνα με ψαρικά που δεν φοβάσαι να πας λόγω τιμών και βέβαια μετά δεν φεύγεις με αρώματα τηγανιτών ψαριών και μαλακίων. Ένας λόγος που τα αγαπώ και τα προτείνω είναι ότι το παλεύουν και δεν μένουν μόνο στα ακριβά ψητά ψάρια, αλλά προσπαθούν να γίνονται και δημιουργικοί, ενώ παράλληλα είναι και μάστορες στο τηγάνι η στην σχάρα.
«Κώστας Ουζερί», Κορυδαλλός
Ζεστό, ευάερο και ευήλιο μαγαζί με ωραία μουσική ελληνική, όχι νησιώτικα που τα ακούς σε δυνατό τέμπο σε σκυλάδικη βερσιόν. Δεν είναι ώρα βέβαια να πιάσουμε την κακοποίηση της δημοτικής μουσικής, πάντως στον «Κώστα» θα ακούσεις τραγούδια που εχεις ξεχάσει.
Τι γευτήκαμε εδώ; Υπέροχα χόρτα με μια εξαιρετική σκορδαλιά που ήταν όπως έπρεπε για εμένα, δηλαδή λίγο πρίν το turbo! Τα μύδια και οι γαυλιστερές ήταν μαγικά στον αχνιστό ζωμό τους. Ιδιαίτερα με τις γυαλιστερές και τα κυδώνια, ήμουν στο τσακ να του πω «ρίξε και λίγα ζυμαρικά μέσα». Εξαιρετικα και τα δύο, στα μύδια βέβαια κάπου το περίμενες, αλλά στα κυδώνια και στις γυαλιστερες όχι. Πριν συνεχίσω στα άλλα, να αναφέρω ότι οι πατάτες τηγανιτές -αν και αχρείαστες- ήταν κομμένες στο χέρι.
Οι ψητές και οι τηγανιτές γαρίδες ήταν για σεμινάριο. Βασικά ο «Κώστας» πρέπει να διδάσκει το ιδανικό ψήσιμο. Στις ψητές γαρίδες υπάρχει και ένας μαγικός ζωμός που εδινε δέκα εντάσεις πιο πάνω σε αυτό που γεύεσαι, τον οποίο δεν το καταλαβαίνεις εύκολα γιατί δένει απόλυτα με το κάπνισμα από την φωτιά. Οι τηγανιτές γαρίδες ήταν κοιλάδας· αν έχεις δοκιμάσεις μπορείς να καταλάβεις την ποιότητα του.
Το ψητό καλαμάρι ήταν αυτό που λέμε πραγματικά αφρός, όπως και το χταπόδι… Στο τηγάνι το έχουν· είναι μαστορες και το μπαρμπουνάκι, η κουτσομούρα και η γλώσσα ήταν πεντανόστιμα χωρίς να σε πιάνει λαδίλα. Άλλωστε, η πρώτη ύλη που χρησιμοποιούν είναι εξαιρετικής ποιότητας.
Χωρίς ντροπή θα σας πω ότι δεν ήθελα να φύγω αυτό το μεσημέρι, ήθελα να μείνω εκεί μέχρι το βράδυ! Δικαιωματικά του ανήκει μια ξεχωριστή μνεία, αν βάλεις όλους τους παράγοντες που ψάχνεις σε ένα ουζερί, με κυριότερο ότι φεύγοντας δεν έχει κολλήσει πάνω σου η μυρωδιά του λαδιού και του ψαριού.
«Ζαρκαδούλας», Νίκαια
Ο δεύτερος τίτλος του μαγαζιού είναι «Τα Καβουράκια». Θα σταθώ στο ότι δυσκολεύομαι με το καβούρι: άλλες φορές το βρίσκω πεντανόστιμο και άλλες φορές χωρίς λόγο ύπαρξης. Σίγουρα δεν παθαίνω αμόκ Τι κάνει λοιπόν ένας τύπος στο μαγαζί που η σπεσιαλιτέ του εξ ονόματος είναι τα καβούρια;
Την αγαπώ την Νίκαια· βασικά όλη την περιφέρεια του Πειραιά, αλλά πιο πολύ την Νίκαια. Όχι γιατί είναι όμορφη σαν συνοικία, αλλά κάτι με τραβάει ίσως επειδή σημαντικοί και αγαπημένοι άνθρωποι που ήρθα σε έπαφη στα χρόνια που πατάω στην γη γεννήθηκαν σε αυτήν. Την αγαπώ λόγω του Μπλόκου, λόγω του Μάρκου Βαμβακάρη, λόγω των προσφύγων και επειδή είναι μεγάλη σουβλακομάνα! Στο τέταρτο σκέλος υπάρχει μια ανατροπή συναισθηματων. Το ξέρω, τα μπλέκω λίγο…
Το σημείο εκεί που βρίσκεται ο «Ζαρκαδούλας» είναι ένας τόπος-ιστορικό μνημείο νεότερης ιστορίας, τα προσφυγικά σπίτια. Τα χαμηλά αυτά σπίτια που πάτησαν οι πρόσφυγες από τις χαμένες πατρίδες. Μου αρέσει να περπατάω και να βλέπω ακόμα σε αυτά τα σπίτια μικρά μπαλκόνια με άνθη και ανθρώπους που ρεμβάζουν! Υπάρχει διαφορά του ρεμβάζω με το χαζεύω και άργησα να καταλάβω ότι το πρώτο κρύβει ταξίδι με το μυαλό.
Στο γνήσιο και αυθεντικό αυτό εστιατόριο πήραμε βέβαια καβούρια, που δεν μπορω να πω ότι με τρέλαναν και ας ήταν στην πιο απλή μορφή τους. Λάτρεψα, ωστόσο, τον κρασομεζέ με τον γαύρο και τον πελτέ που είχε από πάνω, τέλειο υλικό για ψωμί! Βέβαια, οι βούτες έγιναν και στο σαγανάκι γαρίδας. Ψωμί να έχει, καλή καρδιά και όχι σκέψεις στα κιλά, και το απολαμβάνεις!
Θα σταθώ στο τηγάνι του «Ζαρκαδούλα», καθώς το τηγανιτό καλαμαράκι και οι πατάτες τηγανιτές ήταν όπως έπρεπε, χωρίς να σε πιάσει λαδίλα. Το έπος όμως ήταν οι τηγανιτοί μπακαλιάροι: ήταν νοστιμότατοι, νομίζω ότι δεν χρησιμοποίησα πιρούνι, έκοβα και έραβα με το χέρι και κατάφερα να μην τους έχω και φωτογραφία. Αναζητήστε τους όμως. Δεν χρειάζεται λοιπόν να πας στα «Καβουράκια» μόνο για καβουράκια· υπάρχουν και άλλα!
«Μοnk Fish», Ζωγράφου
To «Monk Fish» είναι ένα ψαράδικο που έχει γαμάτη πρώτη ύλη και σου προσφέρει απλά και ταπεινά πιάτα εξαιρετικής ποιότητας και νοστιμιάς. To κάτι σαν ταρτάρ ψαριού με ενθουσίασε και το έκανα σαντουιτσάκι με φρυγανισμένο ψωμάκι. Τελικά, κατάλαβα ότι μάλλον μισώ το πορτοκάλι στο ψάρι, αλλά αν έχει λεμονάκι και λαδάκι μου αρέσει. Θα σταθώ βέβαια στο ότι και οι ωμές γαρίδες ήταν θεσπέσιες: άλλωστε, στα ωμά παίζει ρόλο και η ποιότητα της πρώτης ύλης και εδώ υπάρχει άφθονη.
Χταπόδι για σεμινάριο, σκορπίνα ψητή με λαδολέμονο η σημασία της λιχουδιάρικης ταπεινότητας, ζυμαρικά με πεσκανδριτσα που γευόσουν την θάλασσα ήταν μερικά από τα πιάτα-απόλαυση. Αλλά το τελευταίο πιάτο που σερβιρίστηκε ήταν παϊδάκια ψαριού, όπου κατάλαβα ότι υπάρχουν και παϊδάκια που μπορεί να είναι ξεχωριστά και να μην είναι αμνοερίφια. Σε συνδυασμό με τα chips πατάτας σκεφτόμουν ότι τελικά μάλλον βρήκα τον λιχουδιάρικο παράδεισο.
Τελικά υπάρχει γαστρονομική ζωή και σε μαγαζιά εκτός λίστας, αρκεί να έχεις την πληροφορία και βέβαια την διάθεση να τα ανακαλύψεις!
