Η Πόλη Unplugged: Πήγαμε στο Κιού, ένα νέο βιβλιοπωλείο για όσους βλέπουν τον κόσμο σαν σκηνή
Στην Κυψέλη, ένα concept βιβλιοπωλείο επιχειρεί να συγκεντρώσει τη γνώση του θεάτρου και του κινηματογράφου σε έναν χώρο που μοιάζει περισσότερο με καταφύγιο ιδεών παρά με κατάστημα.
Το Κιού είναι από εκείνα τα βιβλιοπωλεία που σου τραβάνε το βλέμμα από τη βιτρίνα. Αν δεν ξέρεις, το όνομα δεν σε προδιαθέτει για να καταλάβεις. Αλλά είναι από τα σημεία στην πόλη που γίνονται γνωστά από στόμα σε στόμα. Φαντάζομαι να φτάνουν εδώ φοιτητές δραματικών σχολών και σχολών κινηματογράφου, φοιτητές θεατρολογίας, σκηνοθέτες και σεναριογράφοι, να ψάχνουν, να ξεφυλλίζουν, να διαφωνούν, να στήνουν αυτοσχέδιες συζητήσεις μέσα στον μικρό αυτό χώρο, που όπως όλα τα concept stores έρχεται για να δώσει στην πόλη μια ακόμα πρόταση. Σε μια εποχή που το βιβλίο συχνά αντιμετωπίζεται σαν πολυτέλεια ή σαν νοσταλγία, προσδοκά να σου δείξει ότι η εξειδίκευση μοιάζει, όχι μόνο λογική, αλλά και απαραίτητη.
«Είπαμε να το κάνουμε, παρ’ όλο που είναι ρίσκο»
Ο Λεωνίδας Πραπίδης, συνιδιοκτήτης του Κιού, εξηγεί πώς ο ίδιος και η σύντροφος, Δέσποινα Φουστάνου, του έφτασαν μέχρι εδώ. Εκείνη έχει τελειώσει δραματική σχολή και ασχολείται με το θέατρο, είχαν την ιδέα και έτσι κατέληξαν μ’ ένα βιβλιοπωλείο θεματικό: «Το βιβλίο είναι μικρή αγορά και περνάει κρίση. Παρ’ όλα αυτά, είπαμε να το κάνουμε. Σκεφτήκαμε ότι ίσως έχει περισσότερες πιθανότητες ένα θεματικό βιβλιοπωλείο παρά ένα γενικό. Η ιδέα ήρθε σχετικά αστραπιαία. Μετά, βέβαια, το στήσιμο πήρε έξι-επτά μήνες».
Ένα αρχείο που ακόμα χτίζεται
Στην ερώτηση αν το Κιού αποτελεί ήδη ένα πλήρες αρχείο, η απάντηση του Λεωνίδα Πραπίδη είναι ειλικρινής: «Όχι ακόμη. Έχουμε ανοίξει λίγες μέρες και συνεχίζουμε να παραλαμβάνουμε βιβλία. Το λέω και στους πελάτες, ότι δεν είμαστε ακόμα εκεί που θέλουμε».
Ο στόχος τους, όμως, είναι ξεκάθαρος: «Αφού ολοκληρώσουμε όσο γίνεται τους ελληνικούς εκδοτικούς, θέλουμε να φέρουμε και βιβλία από το εξωτερικό. Επίσης θέλουμε να φέρουμε και μεταχειρισμένα βιβλία, που έχουν αποσυρθεί αλλά αφορούν το θέατρο και τον κινηματογράφο. Τότε θα πω ότι η συλλογή έχει μια πληρότητα».
Διαβάστε επίσης
Η λέξη «πληρότητα» εδώ δεν είναι ποσοτική. Δεν αφορά μόνο τον αριθμό των τίτλων, αλλά τη δυνατότητα του χώρου να λειτουργεί σαν σημείο αναφοράς. Να ξέρεις ότι αν ψάχνεις κάτι γύρω από την υποκριτική, τη σκηνοθεσία ή τη δραματουργία, υπάρχει ένα μέρος που δεν θα σε απογοητεύσει.
Γιατί Κυψέλη;
Η τοποθεσία δεν είναι τυχαία: «Είμαστε κάτοικοι της περιοχής. Και η Κυψέλη έχει ένα παρελθόν με καλλιτέχνες, όχι μόνο του θεάτρου. Υπήρχαν ποιητές, δημιουργοί, μια γενικότερη κίνηση» αναφέρει ο ιδιοκτήτης του Κιού και καταλαβαίνω απολύτως τί εννοεί. Πέρα όμως από το καλλιτενχικό παρελθόν της, η περιοχή έτσι όπως έχει αναβιώσει σήμερα, αποτελεί το ιδανικό έδαφος για να σηκώσει πρωτοβουλίες σαν αυτή.
«Υπάρχουν δραματικές σχολές κοντά, υπάρχουν θέατρα. Όλα αυτά συνέβαλαν στην επιλογή» εξηγεί ο Λεωνίδας Πραπίδης και πράγματι, αρκεί να περπατήσεις τη σύγχρονη Κυψέλη για να καταλάβεις ότι το Κιού δεν τοποθετήθηκε απλώς σε μια γειτονιά, αλλά μέσα σε ένα οικοσύστημα. Δεν προσπαθεί να δημιουργήσει κοινό από το μηδέν, απευθύνεται σε ανθρώπους που ήδη κινούνται γύρω από αυτές τις τέχνες, αλλά μέχρι τώρα δεν είχαν έναν χώρο που να τους συγκεντρώνει.
Θέατρο, κινηματογράφος και όλα τα ενδιάμεσα
Το μεγαλύτερο κομμάτι του καταλόγου αφορά θεατρικά έργα. Ακολουθούν τα θεωρητικά βιβλία, όχι αφηρημένες προσεγγίσεις, αλλά κείμενα γραμμένα από ανθρώπους της πράξης, όπως σκηνοθέτες, ηθοποιούς και επαγγελματίες που μεταφέρουν εμπειρία. Υπάρχουν επίσης βιογραφίες, θεατρολογικές μελέτες και ιστορικές εκδόσεις. Ένα πλέγμα που απλώνεται από την πράξη στη θεωρία και πίσω.
Στον κινηματογράφο, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Στην Ελλάδα η παραγωγή κινηματογραφικών βιβλίων δεν είναι τόσο μεγάλη, αν και ο κινηματογράφος σαν πεδίο έχει πολλά επιμέρους για να μελετήσει κανείς, κυρίως τεχνικά (ήχος, φωτογραφία, μοντάζ), τα οποία απλώνονται σε μια τεράστια, και δύσκολα προσεγγίσιμη, βιβλιογραφία. Η επιθυμία των δημιουργών του Κιού πάντως είναι σαφής: «Θα ήθελα να έχουμε περισσότερους τίτλους για τον σύγχρονο κινηματογράφο. Έρχονται νέοι άνθρωποι από σχολές και δεν υπάρχουν αρκετά βιβλία που να αφορούν το σήμερα. Οπότε θα στραφούμε και στο εξωτερικό».
Ένα μικρό hype και μια πραγματική ανάγκη
Το Κιού έχει ήδη αρχίσει να συζητιέται. Αλλά τι σημαίνει αυτό τελικά; Κάθε χώρος που προσγειώνεται στην πόλη, χρειάζεται στήριξη στην πράξη και αναρωτιέμαι αν τη βρίσκει: «Ανοίξαμε στις 6 του Απρίλη, οπότε είναι νωρίς για συμπεράσματα. Τα σημάδια όμως είναι ενθαρρυντικά. Έρχεται κόσμος, δείχνει ενδιαφέρον, αγοράζει» αναφέρει ο Λεωνίδας. Το σημαντικό είναι ότι ο χώρος αυτός καλύπτει ένα κενό: «Οι άνθρωποι που ήρθαν είχαν καλά λόγια. Σαν να έλειπε αυτό από την πόλη, από τη δική τους καθημερινότητα» καταλήγει, προσθέτοντας ότι έχει έναν μελλοντικό σχεδιασμό με εκδηλώσεις και παρουσιάσεις που ελπίζει ότι θα κάνουν το hype να διαρκέσει.
Σε μια Αθήνα που αλλάζει διαρκώς, το Κιού μοιάζει να επιμένει σε κάτι παλιό και ταυτόχρονα επίκαιρο. Μέσα στα λίγα τετραγωνικά του, αποδεικνύει τη σημασία του χώρου όχι απλώς ως σημείου αγοράς, αλλά ως τόπου ανταλλαγής. Δεν ξέρω αν θα γίνει στέκι, ίσως να μη θέλει καν να γίνει με τον κλασικό τρόπο. Αλλά έχει ήδη τα βασικά: ένα σαφές βλέμμα, μια κοινότητα που το αναγνωρίζει, και μια πρόθεση να μεγαλώσει χωρίς να χάσει τον χαρακτήρα του.
Και αυτό, σε μια πόλη που συχνά καταναλώνει γρήγορα τις ιδέες της, είναι κάτι που αξίζει να προσέξεις.
