24 ώρες στο Μέτσοβο: Φάγαμε απίθανα τυριά και δοκιμάσαμε βαθιά κρασιά!
Unpopular opinion: το μπάνιο στη θάλασσα δεν είναι πάντα η πιο ξέγνοιαστη απόδραση.
Ομολογώ πως, όσο περνούν τα χρόνια, νιώθω να ανήκω όλο και περισσότερο σε μια άτυπη, τρυφερή επιτροπή που πιστεύει πως το μπάνιο στη θάλασσα δεν είναι πάντα η πιο ξέγνοιαστη απόδραση, αλλά μια κακοτοπιά!
Ίσως γιατί, πριν από τη θάλασσα, αρχίζει εκείνη η μικρή εσωτερική ταλαιπωρία: να χωρέσεις στο μαγιό, να σταθείς άνετα μέσα στο βλέμμα των άλλων, να συμφιλιωθείς με όλα όσα κάποτε δεν σε απασχολούσαν τόσο. Κι έτσι, αντί για ανεμελιά, συχνά μένει μια αδιόρατη κούραση.
Ύστερα έρχεται ο ήλιος, η ξαπλώστρα, οι ώρες που απλώνονται νωχελικά και αυτή η παράξενη ανάγκη να μείνεις εκεί αρκετά, λες και πρέπει να δικαιολογήσεις το κόστος της ξαπλώστρας, που είναι πιο ακριβή από το δωμάτιο που νοικιάζεις. Κάποτε όλα αυτά μου φαίνονταν αυτονόητα· τώρα πια μου μοιάζουν λίγο ξένα. Υπάρχουν και διάφοροι επιδειξιομανείς που παίζουν ρακέτες και κορίτσια πλαστικά που ποζάρουν μάταια και δημιουργούν ένα βαρετό κλίμα, αν είσαι ένας ταπεινός γέροντας που θέλεις μόνο να ακούς τον ήχο των κυμάτων.
Γι’ αυτό όλο και πιο συχνά η καρδιά μου γυρίζει στο βουνό και στο Μέτσοβο ειδικά, σαν να επιστρέφει σε μια παλιότερη, πιο ήσυχη εκδοχή της χαράς.
Διαβάστε επίσης
Το Μέτσοβο είναι από εκείνους τους τόπους που σε κερδίζουν αθόρυβα. Θα σας πρότεινα να αρχίσετε τη μέρα σας από το Κατώγι Αβέρωφ, έναν χώρο που, από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, παραμένει βαθιά δεμένος με το όραμα του Ευάγγελου Αβέρωφ, το ίδιο το Μέτσοβο και τους ανθρώπους του κρασιού. Η διαδρομή του συνεχίζεται μέχρι σήμερα με το ίδιο μεράκι, αφήνοντας χώρο για δημιουργία, έμπνευση και εκείνο το σπάνιο αίσθημα ότι η παράδοση δεν μένει ακίνητη, αλλά ανασαίνει.
Το οινοποιείο βρίσκεται μέσα στο χωριό και δεν σας κρύβω πως με συγκίνησε περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Το κτίριο, η ιστορία, τα κελάρια, τα κρασιά — όλα έχουν μια παρηγορητική δύναμη. Από το 1959 καλλιεργεί στο Μέτσοβο από τους πιο ορεινούς αμπελώνες της Ελλάδας και προσφέρει μια εμπειρία όπου το κρασί συναντά τη φιλοξενία και την τέχνη. Υπάρχει και εστιατόριο και ξενώνας στον ίδιο χώρο, μα εγώ ήθελα επίσης να βγω για λίγο έξω, να περπατήσω αργά στο χωριό και να αφήσω την ημέρα να ξεδιπλωθεί μόνη της.
Ο καθαρός αέρας, όπως συμβαίνει πάντα στο βουνό, μου άνοιξε την όρεξη. Στο «5Φ», στην κεντρική πλατεία, βρήκα αυτή την απλή, παλιάς κοπής χαρά του φαγητού: σούβλες, λαδόκολλα και μια αίσθηση ανεπιτήδευτη, σχεδόν γνώριμη. Στο «5Φ» πήρα ό,τι υπήρχε στη σούβλα και ένα πιάτο με τα τυριά του Iδρύματος Βαρόνου Μιχαήλ Τοσίτσα, που συστάθηκε το 1947 με σκοπό τη διατήρηση της πολιτισμικής κληρονομιάς και την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής του Μετσόβου.
Κι έπειτα, σαν να μην είχε χορτάσει ακόμη η ψυχή μου τυρί και κρασί, βρέθηκα στο «Γνήσιον», έναν υπέροχο χώρο στο χωριό που λειτουργεί και ως wine bar. Εκεί συνδυάζονται τα τοπικά προϊόντα, τα τυριά του Ιδρύματος Τοσίτσα και τα κρασιά του από το Κατώγι Αβέρωφ, σε μια εμπειρία που μοιάζει λιγότερο με στάση και περισσότερο με μικρή τελετουργία της μνήμης και της απόλαυσης.
Κρασί, τυριά, καθαρός αέρας και εκείνη η ήσυχη, βαθιά ανάσα που μόνο το βουνό ξέρει να σου χαρίζει — αυτά είναι τα δώρα του Μετσόβου. Και ίσως γι’ αυτό, ακόμη κι αν μείνεις μόνο ένα εικοσιτετράωρο, φεύγεις με την αίσθηση πως πήρες μαζί σου κάτι πιο μεγάλο από μια απλή εκδρομή.
