«Tuk Tuk»: Ήταν να μην πάρω φόρα με τα ασιατικά
O Ρεμί ανακαλύπτει την κουζίνα της Ταϊλάνδης, ένα pad thai τη φορά.
Πίστευα ότι θα μείνω για πάντα ιδανικός και άξιος εραστής των ελληνικών, ή μάλλον των μεσογειακών, γεύσεων. Όμως όλα άλλαξαν όταν δέχτηκα τη χλεύη της αρχισυντάκτριάς μου. Μου είπε πως όλοι είχαν ήδη γράψει για το καινούριο ασιατικό στο Κουκάκι κι εμείς ήμασταν οι τελευταίοι. «Κι εμείς σε πήραμε για να τα έχουμε πρώτοι». Το τελευταίο δεν το είπε, αλλά το κατάλαβα από το ύφος και το ειρωνικό της χαμόγελο.
Δεν ήθελα να πάω, αλλά αναγκάστηκα. Ένιωσα ξανά μέσα μου σαν πολιτικός κρατούμενος, σαν εκείνο το 1986, που κρατούσα τη σημαία του πράσινου ήλιου και ο πατέρας μου με τιμώρησε.
Τελικά πήγα και εντυπωσιάστηκα. Μέσα μου σκέφτηκα πως πρέπει να δοκιμάσω και το «Tuk Tuk», τη «μαμά» του «Kuchisabishii Sakaba», ή αλλιώς αυτού του ασιατικού που δεν μπορεί κανείς να προφέρει το όνομά του, αλλά όλοι θέλουν να πάνε.
Το Tuk Tuk έκανε την αρχή πριν από εννέα χρόνια και, ουσιαστικά, αυτό το μικρό ταξίδι στην Ταϊλάνδη έγινε σημείο αναφοράς. Θέλει λίγη υπομονή, γιατί έχει πάντα κόσμο, αλλά πραγματικά, ακόμη και μόνο ως εμπειρία, είναι απίστευτα διασκεδαστικό.
Συνένοχος στο «έγκλημα» ήταν ο γιος μου, ο οποίος έχει μια τρέλα με την ασιατική κουλτούρα. Κάποια στιγμή σκέφτομαι να του κάνω και τεστ DNA… Εγώ, στα χρόνια του, τα έλεγα όλα «κινέζικα»! Το έχετε παρατηρήσει ότι παλιά όλα τα λέγαμε «κινέζικα» και τώρα τελευταία έχουμε αρχίσει να κάνουμε διαφοροποιήσεις και εξειδικεύσεις; Και πολύ σωστά, βέβαια. Ο γιος μου, όμως, με πείραξε λίγο και, λίγο πριν μπούμε μέσα, μου είπε:
«Τι γυρεύει ένας μακαρονάς σε ταϊλανδέζικο;»
«Για να φάει κινέζικη μακαρονάδα, που δεν βάζεις τριμμένο τυρί», του απάντησα.
Διαβάστε επίσης
Βέβαια, δεν σας κρύβω πως το νόστιμο δεν έχει ταυτότητα. Ή, μάλλον, χάνει την ταυτότητά του όταν το αγαπάς και το κάνεις δικό σου.
Στην ταινία «Ο Ταχυδρόμος», σε μια σκηνή, ο Νερούδα μαλώνει τον ταχυδρόμο γιατί του κλέβει τα ποιήματά του, κι εκείνος του απαντά με απόλυτη φυσικότητα:
«Δεν είναι πια δικά σου. Ανήκουν σε όλους».
Έτσι λοιπόν και η νοστιμιά.
Γι’ αυτό ορκίστηκα, βαθιά μέσα μου, πως το pad thai του «Tuk Tuk» θα το λέω πάντα, από μέσα μου, «φανταστική κινέζικη μακαρονάδα, που δεν βάζεις τριμμένο τυρί». Πιστεύω ότι έτσι θα το καταλαβαίνουν καλύτερα οι περισσότεροι, παρά αν το έλεγα με την κανονική και επίσημη ονομασία του.
Το «Tuk Tuk» έχει μια παιχνιδιάρικη ατμόσφαιρα και, αν κλείσεις τα μάτια και δεν κοιτάξεις αριστερά, νομίζεις ότι βρίσκεσαι κάπου στην Ασία.
Εκτός από την «κινέζικη μακαρονάδα», δοκιμάσαμε απίστευτα καλαμάκια κοτόπουλο, γαρίδες πανέ, κάτι που θύμιζε μικρούς λαχανοντολμάδες με κιμά — απίθανο — και, φυσικά, spring rolls. Στα ορεκτικά αξίζει ιδιαίτερη μνεία στις φτερούγες κοτόπουλου. Αν είχα κι άλλες μπροστά μου, θα τις έτρωγα. Ήταν τέλειες, βουτηγμένες σε εκείνη την πικάντικη σάλτσα.
Διαβάστε επίσης
Στα κυρίως, εκτός από τα δύο pad thai, που θεωρώ το εθνικό φαγητό της Ταϊλάνδης, επέλεξα και την πάπια τους, που ήταν όπως ακριβώς έπρεπε, με τα πιτάκια της, όπως κάποτε τη ξέραμε.
Το «Tuk Tuk» δεν είναι μόνο θεματικά ωραίο. Είναι και νόστιμο και, ειλικρινά, θα πάω ξανά με χαρά, και μάλιστα πολύ σύντομα. Ήταν να μην πάρω φόρα, βασικά.
